Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Starosta Z. uznał R. W. za osobę bezrobotną i przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 listopada 2002 r. do dnia 11 listopada 2003 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Starosta Z., po wznowieniu postępowania, uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. uznając, że skarżący był w dacie przyznania zasiłku posiadaczem gospodarstwa rolnego przekraczającego 2 ha przeliczeniowe, a także odmówił uznania go za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą tej decyzji był art. 146 i art. 151 § 1 punkt 2 Kpa, a także przepisy prawa materialnego.
Po wniesieniu odwołania przez stronę Wojewoda Ł., decyzją z dnia [...] października 2005 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r.
Pismem z dnia 21 września 2007 r. (data wpływu do Starosty Z.) sprecyzowanym pismem z dnia 6 listopada 2007 r., skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. i [...] października 2005 r., w trybie art. 155 Kpa. Skarżący powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OSK 692/06, dotyczący rozumienia pojęcia "posiadanie gospodarstwa rolnego".
Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda Ł., na podstawie art. 155 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku strony, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] sierpnia 2005 r. Organ uznał, że odmowa przyznania stronie prawa nie mieści się w pojęciu "nabycie prawa", o którym mowa w art. 155 Kpa. Jednocześnie organ uznał, że merytoryczna argumentacja skarżącego, wynikająca z przywołanego wyroku NSA, nie ma w sprawie znaczenia, gdyż istotne jest, że organ związany żądaniem strony o uchylenie decyzji w trybie art. 155 Kpa, nie mógł tego zrobić w sytuacji, gdy strona na podstawie kwestionowanych decyzji nie nabyła prawa.
W odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. skarżący podał, że wskazując na art. 155 Kpa jako na podstawę swojego żądania chciał jedynie użyć "narzędzia" do zakwestionowania wadliwych decyzji, zaś rzeczywistym powodem jego wniosku była inna interpretacja przepisów, wynikająca z orzeczenia NSA. Wskazał też, że organ odmawia zastosowania interpretacji przepisów prawa materialnego wynikającej z ww. orzeczenia NSA jako wiążącego tylko w konkretnej sprawie, ale sam powołuje się na inne orzeczenia NSA zapadłe w innych sprawach. Zarzucił też organowi naruszenie art. 139 Kpa, tj. zakazu reformationis in peius.
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2007 r. Organ odwoławczy powtórzył stanowisko organu I instancji co do braku możliwości zastosowania w sprawie art. 155 Kpa. Minister podzielając ocenę prawną wyrażoną w orzeczeniu NSA z dnia 6 grudnia 2006 r., wskazał równocześnie na konieczność rozważenia, czy istnieją podstawy do zmiany kwestionowanych przez skarżącego decyzji w trybie art. 154 Kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z [...] listopada 2007 r., zaś w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma bowiem okoliczność, że skarżący wyraźnie, jednoznacznie wskazał art. 155 Kpa jako na podstawę swojego wniosku i tryb, w jakim oczekuje wzruszenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. i [...] października 2005 r. Wezwany do sprecyzowania swojego żądania podał, iż decyzje te powinny być uchylone w tym właśnie trybie. Skoro zatem strona w taki sposób sformułowała swoje żądanie, to organy zasadnie ograniczyły się do zbadania, czy decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu statusu bezrobotnego, a także decyzja cofająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych, są decyzjami, na mocy których strona nabyła prawo.
Sąd w pełni podzielił ocenę organów, że w ten sposób strona nie nabyła żadnego prawa. Ze stanowiska skarżącego nie wynika ponadto, aby on sam kwestionował taką ocenę organów administracji, tj. Wojewody Ł. i Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Tymczasem art. 155 Kpa znajduje zastosowanie do takich tylko decyzji, na mocy których strona nabyła prawo. Odmowa uchylenia powyższych decyzji w tym trybie była więc zasadna.
Jednocześnie powtórzyć należy uwagę zawartą w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, iż skarżący ma nadal otwartą drogę do zakwestionowania decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. i [...] października 2005 r. w trybie art. 154 Kpa. Inicjatywa w tym zakresie należy jednak do samego skarżącego.
Zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 139 Kpa jest niezasadny. Organ odwoławczy nie orzekł na niekorzyść skarżącego, lecz utrzymał w mocy decyzję odmowną. Nie należy tej sytuacji utożsamiać z naruszeniem zakazu ne peius tylko dlatego, że skarżącemu w jednym postępowaniu przyznano status bezrobotnego i zasiłek, a w zupełnie innym odebrano te uprawnienia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.