Uzasadnienie
E. S. wnioskiem z dnia 4 marca 2008 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata z urzędu.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawie z zakresu ochrony danych osobowych spoczywa obowiązek uiszczania kosztów sądowych (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżąca w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z wniosku wynika, że nie posiada majątku. W związku z tym, że informacje podane w formularzu były niewystarczające do pełnej oceny sytuacji majątkowej, pismem z dnia 21 maja 2008 r., doręczonym w dniu 11 lipca 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy), wnioskodawczyni wezwana została do złożenia oświadczenia: 1) do kogo należy mieszkanie (dom), w którym mieszka i kto ponosi koszty jego utrzymania oraz 2) z czego skarżąca utrzymuje się i czy korzysta ze świadczeń z ośrodka pomocy społecznej.
W odpowiedzi na wezwanie strona oświadczyła, że nigdy nie otrzymywała świadczeń z ośrodka pomocy społecznej. Podała, że do dnia [...] maja 2008 r. pozostawała bez pracy a obecnie pracuje na podstawie umowy zlecenia zawartej na okres 3 miesięcy i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 1.600 zł netto. Oświadczyła, że mieszkanie, w którym mieszka należy do osoby prywatnej, z którą nie jest spokrewniona i to ta osoba ponosi koszty utrzymania mieszkania. Skarżąca podała, że własnego mieszkania nie posiada.
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji przedstawionych przez stronę.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wprawdzie w chwili złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie uzyskiwała żadnych dochodów, jednakże obecnie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.600 zł netto miesięcznie. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie ponosi żadnych stałych wydatków. Oświadczyła, że koszty utrzymania mieszkania, w którym mieszka, obciążają osobę, do której mieszkanie należy. Na podstawie przedstawionych informacji brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca – dysponując całą kwotą miesięcznego wynagrodzenia – nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jednocześnie, odmowa przyznania prawa pomocy nie wiąże się w niniejszej sprawie z naruszeniem zasady prawa do sądu. Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiściła wpis sądowy w wysokości 200 zł, zatem skarga została należycie opłacona.
W związku z tym, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw.
z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.