Uzasadnienie
K. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - skład orzekający w Krakowie z dnia [...] maja 2023 r. (nr [...]), którym organ na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.) utrzymał w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w K. z dnia [...] kwietnia 2023 r. (nr [...]) wydane w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że orzeczenia wydane w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga K. K. podlega odrzuceniu.
Z przepisów ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze, dotyczy zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, a drugie: ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, czy stopnia inwalidztwa, m.in. dla celów emerytalno-rentowych.
Orzeczenia dotyczące zdolności do służby podlegają kontroli sądu administracyjnego, natomiast w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą, czy stopnia inwalidztwa, nie mają samodzielnego bytu prawnego, lecz są podstawą do wydania decyzji merytorycznych, które mogą być następnie poddane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniach w ramach odwołań od decyzji w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo).
W konsekwencji będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, dotyczące ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby zostało wydane dla celów odszkodowawczych i nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Znajduje to potwierdzenie w treści postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 11 marca 2024 r. (które Ka. K. dołączyła do skargi), w którym wyjaśniono m. in., że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej dotyczącego ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby polega kontroli sądu powszechnego w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od decyzji rozstrzygającej o prawie do świadczenia emerytalno-rentowego czy odszkodowawczego.
Mając na uwadze, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił niniejszą skargę. Jednocześnie wobec stwierdzenia podstawy do odrzucenia skargi, Sąd odstąpił od rozpoznania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do jej wniesienia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Z przedstawionych powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.