Uzasadnienie
W dniu 6 kwietnia 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga W. P. o wymierzenie Ministrowi Obrony Narodowej grzywny w związku z bezczynnością po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2003 r., sygn. akt II SA 3828/02 uchylającym decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2002 r., nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję tego Ministra z dnia [...] marca 2001 r., nr [...]). Skarżący podniósł, iż organ nie rozpatrzył sprawy w ponownym postępowaniu odwoławczym, które powinno być prowadzone na skutek wydania ww. wyroku. Wymieniony wskazał również, iż przed wniesieniem skargi do Sądu w dniu 16 października 2006 r. wezwał organ do wykonania przedmiotowego wyroku.
Pismem procesowym z dnia 19 grudnia 2007 r. Minister Obrony Narodowej poinformował, iż w dniu 16 listopada 2006 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o udostępnienie i przesłanie wyroku tego Sądu z dnia 27 października 2003 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] organ ten utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i nie pozostaje w bezczynności po wyroku Sądu.
W. P. w piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2008 r. nazwanym "Pismo sygnalizujące" podniósł, iż wprawdzie Minister Obrony Narodowej w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał decyzję, do czego był zobowiązany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2003 r., to jednak jego wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest nadal zasadny, bowiem wydanie tej decyzji nastąpiło już po wniesieniu skargi do Sądu.
W odpowiedzi na skargę z dnia 12 maja 2008 r. Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma procesowego organ przedstawił chronologicznie przebieg licznych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, prowadzonych w sprawach zainicjowanych przez skarżącego. Minister stwierdził, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2003 r. został wykonany przez organ. Ne można zatem zarzucić Ministrowi bezczynności, skoro w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 37 § 1 k.p.a. Do odpowiedzi na skargę organ załączył m.in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego Ministra z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2001 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stosownie zaś do art. 154 § 3 powołanej ustawy, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Z powołanego na wstępie przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie aby Sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. Nie budzi wątpliwości, iż przed wniesieniem skargi do Sądu W. P. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z pisemnym wezwaniem do wykonania przedmiotowego wyroku (zgodnie z prezentatą pismo wpłynęło do organu w dniu 16 października 2006 r.). Z akt sprawy o sygn. akt II SA 3828/02 wynika zaś, że Minister Obrony Narodowej odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2003 r., sygn. akt II SA 3828/02 wraz z aktami sprawy otrzymał w dniu 22 grudnia 2003 r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru wyroku.
Natomiast wnioskowany przez organ pismem z dnia 16 listopada 2006 r. odpis przedmiotowego wyroku z uzasadnieniem został doręczony Ministrowi Obrony Narodowej w dniu 13 grudnia 2006 r. Decyzję, do której podjęcia został Minister zobowiązany powyższym wyrokiem, organ wydał w dniu [...] grudnia 2007 r., tj. osiem miesięcy od wniesienia skargi do Sądu w przedmiotowej sprawie.
Wobec powyższego uznać należało, że zachodzą podstawy uzasadniające wymierzenie organowi grzywny. Trzeba mieć na uwadze, że jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w art. 154 § 1 to Sąd powinien uwzględnić skargę, chyba że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło, co prawda z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do Sądu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Późniejsze dopełnienie tych obowiązków, a więc po wniesieniu skargi, choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi - patrz wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 384/05, publik. LEX nr 236387.
Zgodnie z treścią art. 154 § 6 ww. ustawy, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 r. (MP z dnia 13 lutego 2008 r., nr 13, poz. 139) wynika, iż przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2007 r. wynosiło 2691,03 zł. Sąd wymierzył Ministrowi Obrony Narodowej grzywnę w wysokości 3000 zł, uznając, że w przedstawionych okolicznościach grzywna w takiej wysokości będzie adekwatną sankcją do stopnia zaniedbania przez organ w niniejszej sprawie. Orzeczona grzywna powinna stanowić należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.