Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – zwanej dalej Kpa), art. 73 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie warunków korzystania przez policjantów oraz członków ich rodzin z prawa przejazdu raz w roku środkami publicznego transportu zbiorowego na koszt właściwego organu Policji oraz warunków przyznawania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu (Dz. U. Nr 74, poz. 683), w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie wszczęte podaniem R. L. w sprawie o wydanie zaświadczenia i wypłatę zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za lata 2012 i 2013 w zamian za niewykorzystane prawo przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych miejscowości w kraju i z powrotem, przysługującego funkcjonariuszom Policji, wobec braku możliwości dalszego prowadzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. z dniem [...] czerwca 1989 r. został zwolniony ze służby w Policji. Żąda on wypłacenia świadczenia przysługującego policjantom pełniącym służbę oraz członkom ich rodzin. Wnioskodawca nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do jego otrzymania i z tej przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało wydać decyzję o jego umorzeniu.
Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy powyżej określoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie ocenił, że brak jest przepisu zezwalającego na prowadzenie postępowania administracyjnego z wniosku byłego policjanta w przedmiocie wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Brak ten jest o tyle istotny, że przesądza o braku możliwości prowadzenia takiego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Ponadto organ odwoławczy wskazał na wadliwość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie wydania zaświadczenia określonej treści, ale w ocenie organu odwoławczego okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego, przy czym nie podniósł w niej zarzutów bezpośrednio związanych z zaskarżoną decyzją.
Komendant Główny Policji, stosując się do dyspozycji zawartej w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), przekazał do Sądu odpowiedź na skargę, w której podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle powyżej przytoczonych przepisów skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i nie zachodzi potrzeba usunięcia jej z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu tego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01).
W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.
Tym samym skoro w wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił prawidłowo, iż skarżący jako były policjant nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego świadczenia pieniężnego, to sprawę z jego wniosku należało umorzyć jako bezprzedmiotową.
O prawidłowości działania organu przesądza treść art. 73 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem. Emeryci policyjni nie zostali więc objęci zakresem regulacji ostatnio cytowanego przepisu.
W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.