Uzasadnienie
W skardze z dnia 14 marca 2013 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 marca 2013 r., W.L. reprezentowana przez adwokata, powołując się na art. 271 pkt 2 oraz art. 70 w zw. z art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zażądała wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt
II SA/Wa 1485/12, którym oddalono jej skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...].
Skarżąca wystąpiła o uchylenie ww. orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podał, że w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem skarżąca była pozbawiona możności działania wskutek naruszenia przez Sąd przepisów normujących tryb doręczeń pism stronom postępowania. Pełnomocnik wskazał, iż w toku postępowania, tzn. przed wydaniem wyroku w dniu 18 października 2012 r., w piśmie z dnia 27 sierpnia 2012 r. zawiadomił Sąd o zmianie siedziby kancelarii, w której wykonuje zawód adwokata. Zaznaczył, że mimo powyższego zawiadomienia, Sąd w dalszym ciągu wszelką korespondencję kierował na nieaktualny adres kancelarii, tj. [...], podczas gdy obowiązany był dokonywać doręczeń na podany, nowy adres:[...].
Ponadto pełnomocnik podniósł, że występując w imieniu skarżącej w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. nie miał umocowania do reprezentowania jej przed sądem administracyjnym, ponieważ udzielone pełnomocnictwo zawierało wyłącznie umocowanie do występowania przed sądami powszechnymi I i II instancji oraz organami administracji publicznej.
W końcowej części uzasadnienia skargi pełnomocnik podkreślił, że wyrok z dnia 18 października 2012 r. już ze stwierdzeniem prawomocności został mu doręczony w dniu 4 lutego 2013 r.
Odpis skargi o wznowienie został doręczony pełnomocnikowi organu. Organ nie ustosunkował się do wniosków i twierdzeń skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarżąca żąda wznowienia postępowania z powodu nieważności. Powołuje przy tym przyczynę nieważności postępowania w postaci pozbawienia możliwości działania. W myśl bowiem art. 271 pkt 2 powołanej powyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Jednakże pierwszą czynnością sądu administracyjnego jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym (por. K. Knysiak – Molczyk (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2011, str. 1038). Otóż, zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Z kolei kwestia terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz sposobu jego obliczania została uregulowana w art. 277 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Oznacza to, że w zakresie przesłanki pozbawienia strony możliwości działania obowiązuje szczególny sposób obliczania terminu. Decydująca jest data, w której o orzeczeniu podlegającym zaskarżeniu dowiedziała się sama strona lub jej przedstawiciel ustawowy (tamże, str. 1035-1036).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej otwarcie biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie w istocie połączył z okolicznością doręczenia mu w dniu 4 lutego 2013 r. odpisu sentencji wyroku z dnia 18 października 2012 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności.
I tak, jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 1485/12, w dniu 4 lutego 2013 r. rzeczywiście wydano pełnomocnikowi skarżącej odpis sentencji ww. wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności. Wydanie odpisu nastąpiło na wniosek pełnomocnika złożony w Sądzie w dniu 21 grudnia 2012 r. (k. 147, 148 i 165). Jednak przyjęcie daty 4 lutego 2013 r. jako zdarzenia, z którym należy łączyć rozpoczęcie biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie początkowego jest niedopuszczalne i to z dwóch przyczyn. Po pierwsze, jak wyraźnie stanowi przepis art. 277 P.p.s.a., termin ten biegnie od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, a nie jej pełnomocnik.
Po drugie zaś, z protokołu rozprawy z dnia 18 października 2012 r. wynika, że na rozprawie poprzedzającej wydany w tym dniu wyrok obecna była wraz z pełnomocnikiem sama skarżąca. Pełnomocnik i skarżąca byli też obecni podczas ogłoszenia wyroku oraz ustnego podania zasadniczych powodów rozstrzygnięcia (k. 132 akt sprawy II SA/Wa 1485/12). Protokół w tym zakresie nie był na żądanie stron ani prostowany ani uzupełniany.
Tym samym oznacza to, że o wyroku z dnia 18 października 2012 r. strona dowiedziała się w tym właśnie dniu. W dalszej konsekwencji należy stwierdzić, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu 18 stycznia 2013 r. (art. 83 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 112 Kodeksu cywilnego).
W rezultacie skarga o wznowienie postępowania wniesiona w dniu 19 marca 2013 r. jest skargą wniesioną z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z tego powodu jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.