Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga przysługuje również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie aktu administracyjnego administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w zakresie w jakim zezwala na to przywołany powyżej przepis.
Natomiast z treści skargi wynika, że dotyczy ona postanowienia Wojewody [...] wydanego w trybie określonym w art. 37 Kodeksu postepowania administracyjnego. I tak, powyższym postanowieniem, Wojewoda [...] uznał za niezasadne zażalenie skarżącego wniesione na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i wypłaty zasiłku dla bezrobotnych przez organ I instancji – Prezydenta [...].
Jednakże tego rodzaju postanowienia nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, ponieważ nie stanowią ani decyzji administracyjnych ani zaskarżalnych postanowień ani też innych aktów lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Rozpatrzone zaskarżonym postanowieniem zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od zażalenia unormowanego w art. 141-144 k.p.a. i służy szczególnemu celowi, a mianowicie zwalczaniu bezczynności organu administracji w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie tego rodzaju zażalenie jest także środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., a jego złożenie jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego, jednakże czym innym jest wniesienie zażalenia jako warunku dopuszczalności skargi na bezczynność, a czym jest wniesienia skargi na postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju zażalenia. Ta ostatnia sytuacja została bowiem z wyraźnej woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 3 § 2 P.p.s.a., wyłączona spod kontroli sądów administracyjnych.
Na powyższą okoliczność zwrócił już uwagę, w granicach niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego postanowienia z dnia 19 grudnia2013 r., sygn.. akt II SAB/Wa 612/13. Postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę T. C. na bezczynność Prezydenta [...] w ww. opisanym przedmiocie, wskazując, iż skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...] nie wyczerpał środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Skoro zatem skarżący skorzystał z powyższego środka, to winien ponownie wnieść skargę na bezczynność Prezydenta [...], a nie czynić przedmiotem skargi wniesionej do WSA w Warszawie niepodlegającego kontroli tego Sądu postanowienia.
Tym samym skarga wniesiona na tego rodzaju postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Natomiast niniejsze odrzucenie skargi nie zamyka skarżącemu drogi sądowej i może on w dalszym ciągu wnieść skargę na bezczynność organu I instancji – Prezydenta [...].
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.