Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, w zw. z art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.), stwierdził nieważność decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w W. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającej wysokość wynagrodzenia [...] M. B. W pouczeniu do ww. decyzji organ wskazał, że na przedmiotową decyzję służy stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, przy czym skargę należy wnieść za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej.
Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. M. B. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o sprostowanie pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], co do prawa złożenia od wymienionej decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Jednocześnie pismem z dnia 02 grudnia 2010 r. wymieniony złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz niepobieranie kosztów sądowych od skarżącego, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa.
Następnie w dniu [...] stycznia 2011 r. M. B. skierował do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...].
Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku w dniu [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie.
W odpowiedzi z dnia 10 marca 2011 r. (data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie) na skargę M. B. wniesioną na decyzję z dnia [...] października 2010 r. nr [...], Minister Obrony Narodowej wniósł o umorzenie postępowania, podnosząc, iż żądania oficera, wyrażone w skardze, o uchylenie zaskarżonej decyzji, zostały w całości spełnione, w związku z czym skarga stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2 ww. art., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 1 i § 2 ww. ustawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.
W świetle niniejszej sprawy wskazać należy, iż rozpatrywana skarga dotyczy decyzji wydanej w pierwszej instancji, od której stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego strona wprawdzie skorzystała, lecz mimo to przedmiotem skargi uczyniła decyzję pierwszoinstancyjną. W związku z tym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.