Uzasadnienie
Decyzją dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant [...], działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884) oraz powołując się na art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. przez H. P. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w lokalu.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1980 r. o przydziale mieszkania funkcyjnego, lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. został przydzielony funkcjonariuszowi Komendy [...] Milicji Obywatelskiej w W. J.P., ojcu H. P. Pozwem z dnia 22 października 1998 r. H. P. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] przeciwko Komendzie [...] o wstąpienie w stosunek najmu. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2005 r. Sąd oddalił powództwo.
W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że H. P. zamieszkuje we wskazanym wyżej lokalu bez tytułu prawnego. Nie spełnia również warunków do uzyskania prawa do zamieszkiwania w tym lokalu na podstawie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, określonych w powołanej ustawie o Policji oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 67 ze zm.). Stąd też w ocenie organu koniecznym było wydanie decyzji o opróżnieniu przedmiotowego lokalu przez H. P. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w lokalu w oparciu o art. 95 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy o Policji.
Po rozpatrzeniu odwołania H. P. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawne rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 powołanej ustawy o Policji oraz § 14 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów.
W motywach rozstrzygnięcia organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 90 ust. 1 ustawy o Policji na mieszkania dla policjantów przeznaczane są m. in. lokale będące własnością gmin. Podał także, że pojęcie "dyspozycji" użyte w art. 90 ust. 1 ustawy należy rozumieć jako prawo wskazania przez organ Policji najemcy lokali mieszkalnych stanowiących mieszkaniowy zasób gminy, a także prawo rezygancji ze wskazania najemcy.
H. P., działając przez pełnomocnika, złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 1 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów. Podniósł, że przedmiotowy lokal mieszkalny nie jest własnością Skarbu Państwa, ani nie jest w dyspozycji Policji.
Wyjaśnił, że ojciec skarżącego, który zmarł w 1998 r., zawarł umowę najmu spornego lokalu z Dyrekcją Rejonową Kolei Państwowych. Sąd Rejonowy [...] oddalił powództwo przeciwko Skarbowi Państwa – Komendzie [...] o wstąpienie w najem po ojcu, z tego powodu, że brak było legitymacji biernej po stronie pozwanego. Do skargi dołączona został kopia wydanego w tej sprawie wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2005 r. sygn. akt [...]. Pełnomocnik skarżącego podał również, że pismem z dnia 1 marca 2004 r. PKP S.A. Centrala Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w W. zwróciła się do skarżącego z propozycją wykupu zajmowanego lokalu, oraz że został on następnie przekazany jednostce samorządu terytorialnego.
W odpowiedzi nas skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. został przekazany do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych pismem z dnia 14 stycznia 1967 r., a następnie pismem z dnia 29 kwietnia 1967 r. przekazano go ówczesnej Komendzie Milicji Obywatelskiej [...]. Ponadto podniósł, iż zarówno Zakład Gospodarowania Nieruchomościami PKP oraz Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] nie kwestionowały prawa dyspozycji przedmiotowym lokalem przez Komendę [...]. Organ stwierdził także, że z chwilą przekazania m. in. przedmiotowego lokalu aktem notarialnym [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. na rzecz [...] zostało uznane prawo dyspozycji Komendanta [...] tym lokalem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Lokal nr [...] przy ul. [...] w W. był zajmowany przez ojca skarżącego, będącego funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej, na podstawie decyzji Komendy [...] z dnia [...] czerwca 1980 r. Po śmierci ojca przedmiotowy lokal jest zajmowany przez skarżącego bez tytułu prawnego. Jest to okoliczność niesporna, która nie była kwestionowana przez skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i we wniesionej do Sądu skardze.
Słusznie organ zauważa, że krąg osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji jest w sposób wyczerpująco określony w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 67 ze zm.).
W przypadku skarżącego, który nie jest funkcjonariuszem Policji, a którego zmarły ojciec zajmował przedmiotowy lokal na podstawie decyzji o przydziale, ewentualnych uprawnień do zajmowania lokalu mieszkalnego należałoby poszukiwać w przepisach powołanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
Stosownie do treści art. 29 ust. 1 funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby.
Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 2 cytowanej ustawy prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach.
Niewątpliwie skarżący nie należy do kręgu osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, określonego w powołanych wyżej przepisach. W tej sytuacji zachodziła przesłanka wymieniona w art. 95 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy o Policji, skutkująca wydaniem decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Stosownie bowiem do tego przepisu decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.
Za nieuzasadnione należy uznać zawarty w skardze zarzut wskazujący, iż zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny nie jest własnością Skarbu Państwa, oraz że nie jest on w dyspozycji Policji. Stanowisko takie skarżący wywodzi z wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2005 r. sygn. akt I [...].
Ustosunkowując się do tego zarzutu należy na wstępie wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest władny do dokonywania rozstrzygnięć w zakresie sytuacji własnościowej przedmiotowego lokalu. Nie było to przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne toczyło się w związku z faktem zajmowania przez skarżącego bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego przydzielonego wcześniej funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej.
Niemniej jednak należy zauważyć, że stosownie do treści art. 90 ust. 1 powołanej ustawy o Policji na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Z treści tego przepisu wynika, że nie jest koniecznym, aby przeznaczone dla funkcjonariuszy Policji lokale mieszkalne były własnością organów Policji.
W powołanym wyżej wyroku Sądu Rejonowego stwierdzono, że Komenda [...] nie jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Jednakże należy zauważyć, że w uzasadnieniu tego wyroku wskazano również, że lokal ten został przekazany przez PKP do dyspozycji Komendy [...], na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1967 r. Ponadto, jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, lokal ten jest obecnie własnością [...]. Prawo dyspozycji lokalem nie było zaś kwestionowane przez obecnego właściciela lokalu.
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.