Uzasadnienie
A. P. w niniejszej sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania jej emerytury w drodze wyjątku, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, przesłała powyższy wniosek na urzędowym formularzu, w zakreślonym terminie, wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata.
U uzasadnieniu podała, że jest osobą chorą i niepełnosprawną, podniosła, że jako dziecko była w obozie hitlerowskim. Podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dorosłą córką, którą opiekuje się od czasu jej wypadku. Wskazała, że na dochód gospodarstwa domowego składa się przyznane jej świadczenie pieniężne, przysługujące osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę, które kwartalnie od dnia 1 kwietnia 2010 r. wynosi 244,59 zł oraz renta córki, w kwocie 525,88 zł netto miesięcznie (593,28 zł brutto).
Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopie następujących dokumentów: decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 marca 2010 r. o podwyższeniu świadczenia pieniężnego dla osób deportowanych, zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia z dnia 20 maja 2005 r., wydanego na potrzeby Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w G. z dnia 16 lutego 2005 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 maja 2004 r., zaświadczenia z ZUS, że pobiera co kwartał świadczenie pieniężne dla osób deportowanych oraz że została zgłoszona przez córkę do ubezpieczenia zdrowotnego, odcinka renty córki za miesiąc kwiecień 2010 r., umowy najmu lokalu mieszkalnego, zawartej pomiędzy skarżącą a Gminą Miejską G. w dniu 25 września 2007 r., w której została określona wysokość czynszu na kwotę 106,50 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na A. P. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Natomiast należało zbadać, czy jest zasadny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Dlatego - stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt administracyjnych wynika, że w chwili obecnej sytuacja materialna i zdrowotna skarżącej jest trudna.
Jest osobą schorowaną i niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, pobiera świadczenie pieniężne z tytułu deportacji, wypłacane kwartalnie w wysokości 244,59 zł, korzysta z pomocy MOPS (zasiłek celowy, dodatek mieszkaniowy), pobiera również zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł z tytułu niepełnosprawności, natomiast jej córka otrzymuje rentę w wysokości 525 zł netto.
W związku z powyższym należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że spełnia przesłanki do przyznania profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, gdyż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i córki.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz w związku z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.