Uzasadnienie
Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. o ustaleniu M. L. kwoty wynagrodzenia.
W uzasadnieniu organ podniósł, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. ustalił wysokość uposażenia należnego sędziemu w stanie spoczynku [...] M. L., z byłego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], w wysokości 8.360,67 zł miesięcznie przyjmując, iż wynagrodzenie zasadnicze to kwota 7.025,77 zł (wynagrodzenie sędziego sądu rejonowego w trzeciej stawce awansowej), zaś dodatek za długoletnią pracę to kwota 1.334,90 zł (19% wynagrodzenia zasadniczego). Od tej decyzji M. L. złożył odwołanie.
Rozpatrując sprawę Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że zgodnie z treścią art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 z późn. zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007r. Nr 226, poz. 1676 z późn. zm.) sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku (...) przysługuje do 65 roku życia prawo do uposażenia w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W sprawie zdaniem organu bezspornym jest fakt, iż M. L. został z dniem [...] lipca 2010 r. przeniesiony w stan spoczynku. Do dnia [...] lipca 2010 r. skarżący pełnił służbę na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] i na ten dzień jego staż pracy wynosił 19 lat, 9 miesięcy i 21 dni. Zasadnie zatem przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż dodatek za długoletnią pracę, dla wyliczenia wysokości uposażenia skarżącego w stanie spoczynku, wynosi 19%. Przepis art. 91 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych nie budzi w tym zakresie żadnych wątpliwości.
W dniu 13 stycznia 2011 r. skargę na powyższą decyzję złożył M. L. Skarżący wskazał, że będąc nadal sędzią w stanie spoczynku nadal jest oficerem i pełni służbę, a zatem w związku z upływem dwudziestu lat powinien być mu przyznany dodatek w wysokości 20% za wysługę lat. Skarżący podkreślił, że nadal jest w służbie, o czym świadczy przyznanie przez Prezesa Sądu Garnizonowego w [...] nagrody jubileuszowej po 20 latach służby.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpoznawana pod tym względem skarga jest oczywiście niezasadna.
Na wstępie należy wskazać, że skarżący nie jest sędzią wykonującym obowiązki sędziego. Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz z wyjaśnień M. L. od dnia [...] lipca 2010 r. w związku z likwidacją Sądu Garnizonowego w [...], w którym był sędzią wojskowym, został na mocy art. art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 ze zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.) przeniesiony w stan spoczynku.
Przepis art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych przewiduje, że sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, chroni on bowiem sędziów w sytuacji, gdy na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej, w której wykonywali czynności sędziowskie nie mogą wykonywać czynności sędziowskich. W takiej sytuacji są przenoszeni w stan spoczynku z prawem do wynagrodzenia na tym stanowisku. Prawo do wynagrodzenia na ostatnim stanowisku oznacza, że otrzymuje on wynagrodzenie w takiej wysokości, w jakiej otrzymywał na tym ostatnio zajmowanym stawisku. Przepis ten nie oznacza, że sędzia taki ma prawo do otrzymywania wynagrodzenia w takiej wysokości, jakby nadal pełnił funkcje sędziowskie.
Nie ma więc prawa do podwyżki za wysługę lat. Sędzia taki nie wykonuje funkcji sędziowskich, a więc nie może być traktowany tak jak sędzia w służbie czynnej. Rozwiązanie takie jest racjonalne trudno bowiem jednakowo traktować sędziego, który pełni wymiar sprawiedliwości i jego wiedza oraz doświadczenie jest wykorzystywane w służbie Państwu i sędziego, który takiej służby nie pełni.
Skarżący nie pełni funkcji sędziego i w przeciwieństwie do innych sędziów wojskowych z rozwiązanych jednostek organizacyjnych sądownictwa wojskowego nie przeszedł do sądownictwa powszechnego. Skoro tak, to nie może być traktowany jak sędzia w służbie czynnej.
Reasumując, należy podkreślić, iż dla wyliczeń dotyczących wynagrodzenia sędziego w stanie spoczynku decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dacie opuszczenia przez sędziego stanowiska służbowego, tj. w dacie przeniesienia go w stan spoczynku. Fakt pełnienia przez skarżącego w dalszym ciągu formalnie zawodowej służby wojskowej nie ma w tym zakresie żadnego znaczenia.
Skarżący wskazuje, że jest oficerem w służbie czynnej i nie został zwolniony ze służby wojskowej. Należy jednak podkreślić, iż jego status jako oficera nie ma wpływu na ustalenie wysokości wynagrodzenia wynikającego ze statusu sędziego. Są to dwa odrębne systemy służby, a co za tym idzie i wynagradzania, które nie mogą być łączone.
Wobec ewidentnej niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.