Uzasadnienie
S. C. pismem z dnia 29 grudnia 2008 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w G. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] poinformował wnioskodawcę, iż z uwagi na uchylenie z dniem 1 stycznia 2006 r. przepisów § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), organ nie posiada kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w tym przedmiocie w odniesieniu do emeryta i rencisty policyjnego.
Pismem z dnia 29 stycznia 2009 r. S. C. odwołał się od powyższego pisma Komendanta Powiatowego Policji w G. i jednocześnie, w tym samym piśmie, złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. w sprawie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Natomiast w kolejnym swoim wystąpieniu, w dniu 18 lutego 2009 r., wskazał, iż w przypadku nieskuteczności zgłoszonego przez niego odwołania i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, należy je potraktować jako zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kpa.
[...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 29 stycznia 2009 r. z uwagi na fakt, iż pismo Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. nie było decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów. Organ wyjaśnił, iż przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia odwołania od pisma informacyjnego, a taki właśnie charakter miało wystąpienie Komendanta Powiatowego z dnia [...] stycznia 2009 r. W odniesieniu zaś do wniosku S. C. o stwierdzenie nieważności decyzji, wniesionego wraz z odwołaniem, organ wskazał w uzasadnieniu postanowienia, iż jest on bezzasadny.
S. C. pismem z dnia 25 marca 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. W uzasadnieniu wskazał, iż organ nie dołożył starań, by załatwić jego sprawę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ cytowany przepis art. 134 Kpa.
Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu lub też dodatkowo przepisy szczególne. Oznacza to, iż przed zakwalifikowaniem odwołania jako niedopuszczalnego, organ winien dokładnie zbadać stan faktyczny sprawy, natomiast, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, wezwać stronę do złożenia wyjaśnień na piśmie. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują bowiem taką możliwość.
W niniejszej sprawie S. C. złożył odwołanie od pisma Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. [...]. Bezspornym jest fakt, iż wystąpienie organu nie miało charakteru decyzji administracyjnej, w związku z czym niedopuszczalne jest złożenie od tego pisma środka odwoławczego. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują bowiem możliwość postępowania dwuinstancyjnego i wniesienia odwołania jedynie od decyzji administracyjnej.
Uwadze organu uszedł jednak fakt, iż skarżący po złożeniu swojego odwołania z dnia 29 stycznia 2009 r., a przed jego rozpatrzeniem przez organ, wniósł do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji pismo z dnia 18 lutego 2009 r.
W piśmie tym stwierdził m.in., iż składając odwołanie z dnia 29 stycznia 2009 r. przyjął, iż wystąpienie Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] jest decyzją administracyjną. Natomiast w przypadku przeciwnego stanowiska organu, skutkującego uznaniem jego odwołania za niedopuszczalne, wskazał, iż pismo z dnia 29 stycznia 2009 r. należy potraktować jako zażalenie wniesione w trybie art. 37 Kpa. Powyższe wyjaśnienia skarżącego wpłynęły do organu w dniu 25 lutego 2009 r., a więc przed wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2009 r.
Zdaniem Sądu, przytoczone okoliczności świadczą o zaniedbaniu organu w ustaleniu rzeczywistej woli skarżącego. Rozpatrując bowiem wystąpienie skarżącego z dnia 29 stycznia 2009 r., w kontekście jego pisma z dnia 18 lutego 2009 r., nie można mieć pewności, z jakiego środka chciał skorzystać skarżący. Organ winien zatem wezwać S. C. do udzielenia informacji, czy pismo z dnia 29 stycznia 2009 r. należy traktować jako odwołanie, czy też jako zażalenie z art. 37 Kpa. Wyjaśnienia skarżącego w tej mierze będą bowiem miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.