Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2017 r. zostało przyznane A. P. w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k-22 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r., oddalił wniesioną skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi (k-51 akt). Skarżąca wnioskiem z dnia 28 marca 2018 r. ponownie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wniosła też o ustanowienie adwokata, celem wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
W oświadczeniu, zawartym w formularzu PPF, wskazała, że jest osobą niepełnosprawną, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej jedynym źródłem utrzymania jest stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w kwocie 400 zł miesięcznie. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 2).
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy stwierdzić, że w tej sprawie zostało już przyznane skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, prawomocnym postanowieniem z dnia 20 maja 2017 r.
Oznacza to, że skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowym.
Zgodnie z art. 249a cytowanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Należy stwierdzić, że kolejny wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie jest zbędny, bowiem prawo pomocy w tym zakresie zostało już stronie przyznane, dlatego postępowanie z tego wniosku należało umorzyć. Jednocześnie, z uwagi na to, że wnioskodawczyni wystąpiła również o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, trzeba uznać, że wniosek obejmuje przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Ze złożonego w niniejszej sprawie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt sprawy wynika, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy, obecnie jej jedynym źródłem dochodu jest stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w wysokości 400 zł miesięcznie, nie posiada majątku ani oszczędności.
Biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową i zdrowotną skarżącej oraz fakt, że przy wniesieniu skargi kasacyjnej od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, stwierdzić należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.