Uzasadnienie
Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] o obniżeniu ww. z dniem [...] stycznia 2011 r. dodatku służbowego o 30 %, w dniu [...] lutego 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podkreślił, że stosownie do § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że długotrwała choroba stanowi podstawę do obniżenia dodatku służbowego, gdyż dodatek ten przysługuje w przypadku faktycznego pełnienia służby przez policjanta. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 Kpa.
Decyzja Komendanta [...] Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie.
Skarżący we wniesionej skardze zarzucił, że organ wydając zaskarżony rozkaz personalny naruszył § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia oraz art. 6 i art. 108 § 1 Kpa.
Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie rozkazów personalnych obu instancji w całości, przywrócenie dodatku służbowego w pełnej wysokości wraz z należnym odsetkami.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W świetle powyższych kryteriów, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy.
Stosownie natomiast do § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust.
6. Z treści § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia wynika zaś, że dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych: 1) podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4, 2) obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust.
8. (§ 8 ust. 5). Ponowne obniżenie dodatku funkcyjnego w trybie określonym w ust. 5 może nastąpić na podstawie kolejnej oceny dokonanej po upływie co najmniej 6 miesięcy (§ 8 ust. 6). Dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości (§ 8 ust. 7). Dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej, 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (§ 8 ust. 8).
Powołane powyżej przepisy ustawy i rozporządzenia nie dają organowi możliwości obniżenia dodatku służbowego w przypadku przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, nawet w sytuacji, gdy jest to długotrwałe zwolnienie lekarskie.
Gwarancję stałości uposażenia ustawodawca zawarł bowiem w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (...). Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków, o których mowa w tym przepisie.
Podkreślić należy, że przebywanie policjanta na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przypadku szczególnego o którym mowa w § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia i organ nie może na jego podstawie dokonać obniżenia dodatku służbowego, w przeciwnym bowiem razie przepisy aktu wykonawczego, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie ustawy i w zakresie w niej określonym, byłyby sprzeczne z aktem wyższej rangi. Dlatego też, w sytuacji gdy ustawodawca w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny uregulował warunki płacowe policjanta w razie choroby, to brak było podstawy do uznania, iż przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim spełniało przesłankę do obniżenia mu dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji.