Uzasadnienie
Prezydent W., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z roku 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 716), decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r., odmówił zameldowania pana B. D. w lokalu [...] przy ulicy [...] w W. Zdaniem, organu w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że lokal, w którym strona chciała się zameldować, nie ma najemcy, a pan B. D. zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego i prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...] nakazano stronie opuszczenie i opróżnienie lokalu. Nadto przeprowadzone dowody wskazują, iż strona w ogóle nie przebywa w przedmiotowym lokalu.
W dniu 5 stycznia 2004r. odwołanie od powyższej decyzji złożył pan B. D. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że analiza akt sprawy wskazuję, iż zebrany przez Prezydenta W. materiał dowodowy nie jest wystarczający dla oceny prawidłowości stanowiska zajętego przez organ I instancji. Organ nie ustalił bowiem w sposób jednoznaczny, czy pan B. D. rzeczywiście zamieszkuje, czy też nie, w lokalu [...] przy ul. [...] w W. Przeprowadzając postępowanie w pierwszej instancji poprzestano jedynie na wskazaniu wyroku sądu powszechnego nakazującego odwołującemu się opuszczenie przedmiotowego lokalu i pisma Wydziału [...] informującego, że z wyjaśnień administratorki wynika, iż pan B. D. w lokalu nie mieszka.
Tymczasem strona twierdzi, ze w lokalu mieszka, a dowody nie zostały skonfrontowane. Zebrane dowody są skąpe i zawierają jedynie kopie pism zebranych przez wydział lokalowy. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania w sposób, który w pełni wyjaśniłby sprawę. Uchybił więc przepisom art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, co powoduje w znacznej mierze konieczność przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego. Nadto organ wskazał, że Prezydent W. nie uwzględnił wniosków dowodowych strony, mimo że istniały ku temu przesłanki, czym naruszył przepis art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażona w art. 10 kpa.
W dniu 12 marca 2004 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan B. D. W skardze strona podniosła, że zaskarżona decyzja nie koryguje sprzecznego z prawem stanu prawnego polegającego na niezameldowaniu jej w lokalu [...] przy ul. [...] w W., co powoduje, że skarżący pozostaje poza możliwością zameldowania, co z kolei powoduje istotne straty i uszczerbek na zdrowiu strony. Skarżący uważa, że na decyzję Wojewody [...] nadal rzutuje pozaprawne stanowisko wydziału lokalowego, a samo orzeczenie jest sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji oraz o to, by sąd administracyjny nakazał Wojewodzie [...] podjęcie niezbędnych czynności do zameldowania go.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewoda [...] prawidłowo ocenił, że zebrany w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy jest niewystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Prezydent W. nie ustalił, czy pan B. D. zamieszkuje, czy też nie, w przedmiotowym mieszaniu. Z wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2002 r. sygn. akt [...], którym nakazano stronie opuszczenie i opróżnienie lokalu i z pisma Wydziału [...] wynika, że pan B. D. w lokalu nie mieszka. Zebrane dowody są skąpe i zawierają jedynie kopie pism zebranych przez wydział lokalowy. Organ I instancji nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, iż zamieszkuje w przedmiotowym lokalu oraz nie uwzględnił jego wniosków dowodowych, mimo że istniały ku temu przesłanki. Naruszono więc przepisy art. 7, 10, 77 i 78 § 1 kpa. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w znacznej części było przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, rażąco naruszono w nim przepisy procesowe.
W tym podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a więc wyrażoną w art. 7 zasadę prawdy materialnej i w art. 10 zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Skutkiem tego zebrany materiał dowodowy jest skąpy i nie pozwala na wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Tymczasem przepis art. 136 kpa pozwala organowi II instancji tylko na uzupełniające przeprowadzenie postępowania dowodowego. Wojewoda [...] w tej sytuacji słusznie zastosował przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który zezwala organowi odwoławczemu na uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wtedy, gdy błędy w postępowaniu powodują, że sam musiałby przeprowadzić postępowanie w całości lub znacznej części (por. B. Adamiak; J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2004 s. 599).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.