Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [....], którą to decyzją przydzielono M. M.na czas pełnienia służby w [...] Oddziale Straży Granicznej, lokal mieszkalny nr [...] w [...]. Nadto określił powierzchnię użytkową lokalu oraz osoby uprawnione do zamieszkania.
Jako podstawę materialnoprawną organ podał art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 1 oraz art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.).
W motywach uzasadnienia organ podał, że przydział jest zgodny z przepisami prawa, lokal położony jest w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby przez funkcjonariusza oraz znajduje się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Wyjaśnił, że przyznany stronie lokal nadaje się do użytkowania, co potwierdzają protokoły nr [...], nr [...] oraz [...] z dnia [...] maja 2015 r. i protokół zdawczo-odbiorczy lokalu z dnia [...] marca 2013 r.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący M. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania, podniósł naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 85, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 8, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 92 i art. 94 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, poprzez błędne przyjęcie, że stan techniczno-sanitarny przydzielonego lokalu mieszkalnego jest należyty.
Nadto poprzez uznanie, że miejscowość [...] w stosunku do [...] jest miejscowością pobliską do miejscowości pełnienia służby przez funkcjonariusza, skoro dojazd środkami komunikacji publicznej to trasa 98 km w jedną stronę. Rozwijając ten zarzut skarżący podniósł, że dojazd z [...] do [...] środkami komunikacji publicznej odbywa się przez [...] i brak jest komunikacji przed rozpoczęciem pracy oraz po jej zakończeniu nadto w soboty, niedziele i święta. Wnioskował o dopuszczenie dowodu na powyższe okoliczności, a mianowicie zaświadczenia z dnia 30 grudnia 2015 r., szczegółowego rozkładu jazdy oraz zasad naboru do służby na okoliczność, że organy Straży Granicznej nie wymagają od kandydata do służby, by posiadał prawo jazdy, własny pojazd mechaniczny i był mobilny.
Skarżący kwestionował nadto stan techniczny przydzielonego lokalu, podnosząc, że protokół sporządzono ponad dwa lata temu, oraz odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin lokalu z udziałem specjalistów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.
Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, od której granic administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości pełnienia służby nie przekracza 30 km.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1005), lokal mieszkalny przydziela się funkcjonariuszowi w służbie stałej w przypadku braku mieszkania w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej albo konieczności poprawy dotychczasowych warunków mieszkaniowych funkcjonariusza.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżący korzysta z prawa określonego w art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej i przydzielony lokal odpowiada normom zaludnienia przysługującym skarżącemu. Sporne natomiast jest, czy przydzielony skarżącemu i członkom jego rodziny lokal mieszkalny znajduje się w miejscowości pobliskiej i czy odpowiada on warunkom techniczno-sanitarnym, o których mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Straży Granicznej, oraz sposobu obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale (Dz. U. 122, poz. 1048).
Zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia, wynajmujący jest obowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących urządzeń technicznych budynku, umożliwiających najemcy korzystanie z oświetlenia i ogrzewania lokalu, ciepłej i zimnej wody, wind, zbiorczej anteny i innych urządzeń należących do wyposażenia lokalu lub budynku.
W razie oddania w najem lokalu opróżnionego przez dotychczasowego najemcę, wynajmujący jest obowiązany wymienić całkowicie zużyte elementy wyposażenia.
Do wynajmującego należy w szczególności:
- 1) utrzymanie w należytym stanie, porządku i czystości pomieszczeń i urządzeń budynku, służących do wspólnego użytku mieszkańców, oraz jego otoczenia,
- 2) dokonywanie napraw budynku, jego pomieszczeń i urządzeń oraz przywrócenie poprzedniego stanu budynku uszkodzonego, niezależnie od przyczyn powstania szkód, z wyjątkiem szkód powstałych z winy najemcy,
- 3) dokonywanie napraw lokali, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego w zakresie nieobciążającym najemcy, a zwłaszcza:
- a) napraw i wymiany wewnętrznej instalacji wodociągowej, gazowej i ciepłej wody – bez urządzeń odbiorczych, a także napraw i wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej, telefonicznej oraz anteny zbiorczej – z wyjątkiem osprzętu,
- b) wymiany pieców grzewczych, stolarki okiennej i drzwiowej oraz podłóg, posadzek i wykładzin podłogowych, a także tynków.
W ocenie Sądu, decyzje o przydzieleniu skarżącemu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, są co najmniej przedwczesne, gdyż organy prowadzące postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją, nie ustaliły, a z całą pewnością nie przedstawiły dowodów na okoliczność, że przydzielony skarżącemu lokal mieszkalny znajduje się w miejscowości pobliskiej i spełnia warunki określone w powyżej przytoczonym przepisie rozporządzenia.
Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji w żaden sposób nie wynika, by przydzielony skarżącemu lokal mieszkalny znajdował się w miejscowości pobliskiej i spełniał warunki do zasiedlenia. Organy w uzasadnieniach decyzji ograniczyły się wyłącznie do ogólnikowych stwierdzeń w tym zakresie, nie podejmując nawet próby uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
Skoro zatem ustawodawca w art. 92 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej użył określenia "droga publiczna", to organ, wydając decyzję o przydziale funkcjonariuszowi Straży Granicznej lokalu mieszkalnego, musi ustalić i wykazać, że lokal ten spełnia warunek określony w art. 92 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej.
Ponadto z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy swoje ustalenia w zakresie warunków sanitarno-technicznych przydzielonego lokalu mieszkalnego oparł wyłącznie na podstawie nieaktualnych protokołów zdawczo odbiorczych. Nie dokonał ustaleń stanu technicznego lokalu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pomimo podnoszonych przez skarżącego w tym zakresie zarzutów oraz nie uwzględnił zgłaszanych przez niego wniosków dowodowych.
Reasumując, Sąd uznał, że organy naruszyły art. 92 ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).