Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lutego w 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] grudnia 2014 r. nr [...], którym to z rozkazem zwolniono ze służby w Policji S.P. i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] stycznia 2015 roku.
Jako podstawę materialnoprawną zwolnienia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.)
W uzasadnieniu organ wskazał, iż policjant S.P. w okresie od 2007 r. do 2014 r. faktycznie nie pełnił służby przebywając przez 730 dni na zwolnieniu lekarskim. W okresie ostatnich 4 lat nie pełnił służby przez okres 530 dni, w latach 2013-2014 przez okres 322 dni. Organ wyjaśnił, że z uwagi na absencję chorobową zasadnym jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.P. do tutejszego Sądu.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu go poprzedzającego, skarżący podniósł naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78, art. 15, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3, art. 108, art. 135, art. 136, art. 140 k.p.a.
Nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię i dowolne przyjęcie, że zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę bada jej legalność, nie będąc związany jej zarzutami i powołaną podstawą prawną, jedynie granicami sprawy - art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie lecz z innych względów niż podnosi skarżący.
Naruszenia te sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo przez rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją.
Postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez czynność procesową strony jaką stanowi wniesienie odwołania. Warunkiem skuteczności powyższego środka zaskarżenia jest zachowanie przewidzianych prawem wymagań co do formy, treści, terminu i trybu jego składania.
Pierwszą czynnością organu wyższego stopnia, do którego odwołanie wpłynęło, jest zbadanie w ramach postępowania wstępnego, czy odwołanie to jest dopuszczalne pod względem podmiotowym i przedmiotowym oraz czy zostało złożone w terminie.
Pozytywna ocena w tym zakresie otwiera organowi drogę do merytorycznego rozpoznania wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, zaś stwierdzenie przez organ istnienia negatywnych przesłanek nadania odwołaniu dalszego biegu skutkuje koniecznością zastosowania środka określonego w art. 134 k.p.a., tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bądź też stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia.
Termin do wniesienia odwołania wskazuje art. 129 § 2 k.p.a. Uchybienie tego terminu powoduje, że czynność prawna podjęta po jego upływie staje się bezskuteczna, chyba że termin ten zostanie przywrócony (co wymaga stosownego wniosku strony oraz uprawdopodobnienia braku winy w jego niedotrzymaniu).
Jak ustalono na podstawie akt administracyjnych, skarżący S.P. nie odebrał osobiście rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Jak wynika z akt sprawy, akt administracyjnych (k.
76) przesyłkę, zawierającą rozkaz o zwolnieniu ze służby, doręczono skarżącemu dwukrotnie, raz w trybie zastępczym z dniem 5 stycznia 2015 r. Drugi raz doręczono mu osobiście 13 stycznia 2015 r. (k. 75 odwrót). Organ nie zbadał i nie wskazał, czy odwołanie skarżącego, które wpłynęło 2 stycznia 2015 r. zostało wniesione w terminie.
Wskazać należy, iż odwołanie skarżącego nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu. Skoro odwołanie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu, to organ odwoławczy był zobligowany w myśl art. 134 k.p.a. stwierdzić uchybienie terminu.
Merytoryczne rozpoznanie odwołania od ostatecznej decyzji organu I instancji jest naruszeniem zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a.
W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym, nie budzi wątpliwości, że rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.