Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] stycznia 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie A. i R. K. do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu.
W uzasadnieniu przedstawiono gdzie wnioskodawcy zamieszkiwali wraz z dzieckiem od 2013 r. Ustalono, że od [...] grudnia 2015 r. zamieszkują oni w lokalu nr [...] przy ul. [...], który to lokal wynajmują z bratem i kolegą. Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni. Ma 25 m kwadratowych powierzchni mieszkalnej i 40 m użytkowej. Na jedną osobę w lokalu przypada więc 5 m kwadratowych powierzchni mieszkalnej. Wnioskodawcy osiągają zaś miesięczny dochód na osobę w kwocie 783,16.
Organ podał również, że uchwałę wydano na podstawie paragrafu 4 w zw. z 22 ust. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
Wnioskodawcy złożyli do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co nie spowodowało zmiany stanowiska organu.
Na powyższą uchwałę skargę do tutejszego Sądu wnieśli A. i R. K. wywodząc, że powinna zostać stwierdzona jej nieważność, gdyż organ nie ustalił warunków mieszkaniowych w obecnym miejscu zamieszkania wnioskodawców.
W uzasadnieniu skargi wskazano też, iż organ niewłaściwe zastosował przepis paragrafu 22 ust. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy i nie poddał wnikliwej analizie wyjątkowej sytuacji skarżących.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy m. st. Warszawy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Skarga oceniania w świetle powołanych wyżej przepisów jest dopuszczalna i merytorycznie uzasadniona (w tym została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenie prawa).
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy uznać należało, że organ wydając skarżoną uchwałę, dokonał błędnej subsumcji § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Przywołany przepis uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. stanowi, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane m.in. osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych, tj. takim, które zamieszkują w lokalach gdzie na osobę przypada nie więcej niż 6 m kwadratowych powierzchni mieszkalnej a nadto, w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.
Z materiału dowodowego zebranego przez organ w sprawie i opisanego w uzasadnieniu skarżonej uchwały wynika zaś, iż na jedną osobę w lokalu zajmowanym przez wnioskodawców przypada 5 m kwadratowych powierzchni mieszkalnej, a nadto, że wnioskodawcy osiągają miesięczny dochód na osobę w kwocie 783,16.
Zestawienie wyżej przywołanego przepisu nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. z niekwestionowanym stanem faktycznym, świadczy więc o tym, że wnioskodawcy – wbrew wnioskom organu – spełniają przesłanki, od których uzależniona jest możliwość korzystania z lokali znajdujących się w gminnym zasobie mieszkaniowym. Stąd treść skarżonej uchwały, jawiła się jako ewidentnie odbiegająca od ustalonego stanu faktycznego i istniejącego stanu prawnego.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem przepisów § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
Zaszły zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże przepis szczególny, tj. art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), wyłącza stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały z uwagi na upływ jednego roku od jej podjęcia. Przepis ten stanowi bowiem, że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo są one aktem prawa miejscowego (ust. 1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że skoro od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały minął już jeden roku do dnia orzekania, należało zatem stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie więc zobligowany do poprawnej subsumcji przepisu § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.