Uzasadnienie
Pismem z dnia 04 marca 2014 r. T. W., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. M. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy).
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia.
T. W. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił tym, że brak wstrzymania jej wykonania pozbawi skarżącego możliwości strzelania i brania udziału w polowaniach, w związku z czym zostanie on pozbawiony możliwości czynnego udziału w pełnej działalności koła łowieckiego, co spowoduje pogorszenie relacji z innymi członkami koła łowieckiego, które nie będą możliwe do odbudowania. Dodatkowo skarżący podniósł, że brak działalności łowieckiej spowoduje, że nie będzie mógł dostarczać dziczyzny do masarni, którą prowadzi. W ocenie skarżącego, spowoduje to spadek sprzedaży, utratę klientów i podwyższy koszty produkcji. Do wniosku skarżący załączył wydruk ze strony internetowej, zawierający informację na temat zakładu mięsnego, który prowadzi, z którego wynika, że zakład ten zajmuje się rozbiorem i przetwórstwem mięsa wieprzowego, wołowego, drobiowego oraz mięsa z dziczyzny, świadczy usługi cateringowe, a poza produkcją wędlin i mięsa zajmuje się również przygotowywaniem mięsnych produktów garmażeryjnych.
Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji.
W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody.
Podkreślenia wymaga, iż wskazywana przez skarżącego okoliczność utraty możliwości wykonywania obowiązków myśliwego (strzelanie, udziału w polowaniach) i związane z tym niebezpieczeństwo pogorszenia relacji z innymi członkami koła łowieckiego, a także brak możliwości osobistego dostarczania dziczyzny do masarni, którą prowadzi, nie może być kwalifikowana w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Sądu, nie można uznać za uprawdopodobnione twierdzenie skarżącego, że cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską, a w konsekwencji pozbawienie możliwości strzelania i udziału w polowaniach, wywoła skutek w postaci pogorszenia relacji z innymi członkami koła łowieckiego. Wskazać bowiem należy, że jakkolwiek cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń oznaczać będzie ograniczenie uczestnictwa skarżącego w życiu łowieckim, jednak, zdaniem Sądu, nie wyklucza to, poza możliwością odstrzału, innych sposobów realizacji pasji łowieckiej, gdyż polowanie stanowi zaledwie jedną z licznych czynności prowadzonych w ramach działalności myśliwskiej.
Również podnoszony przez skarżącego argument, że pozbawienie możliwości strzelania i udziału w polowaniach spowoduje utratę możliwości osobistego dostarczania dziczyzny do masarni, którą prowadzi, co w konsekwencji spowoduje spadek sprzedaży, utratę klientów i podwyższy koszty produkcji, nie stanowi uzasadnienia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał jakie dochody osiąga z tytułu polowań i jakie ma to przełożenie na funkcjonowanie prowadzonego przez niego zakładu mięsnego, którego działalność oparta jest nie tylko na mięsie z dziczyzny. Lakoniczne wyjaśnienie skarżącego, że brak osobistego dostarczania dziczyzny do masarni, którą prowadzi, spowoduje spadek sprzedaży, utratę klientów i podwyższy koszty produkcji, nie zasługuje na uwzględnienie.
W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.