Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 37a ust. 2 w zw. z art. 84a ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005, Nr 41, poz. 398) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ nakazał M. W. opróżnienie i przekazanie do dyspozycji Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż skarżąca zameldowana jest w ww. lokalu od 1995 r. i zajmuje go bez podstawy prawnej, bowiem z poprzednim zmarłym najemcą nie była spowinowacona w linii prostej, jak również nie zamieszkiwała z nim do chwili jego śmierci.
Podkreślił też, że jest organem właściwym na podstawie art. 84a ust. 1 cytowanej ustawy oraz, że na mocy art. 37a tejże ustawy przewidziany jest administracyjny tryb postępowania. Organ ponadto wskazał, że art. 691 § 1 kc jest podstawą rozstrzygnięcia.
Od powyższej decyzji skarżąca M. W. złożyła w ustawowym terminie odwołanie, podnosząc iż czyni starania o wejście w stosunek najmu przedmiotowego lokalu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu bez tytułu prawnego, a zgodnie z art. 37a ust. 1 cytowanej ustawy osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego obowiązane są do jego opróżnienia. Stwierdził, iż czynione przez skarżącą starania u Prezydenta W. o wstąpienie w stosunek najmu nie odniosły skutku i nie są okolicznością wstrzymującą postępowanie w przedmiocie opróżnienia przez skarżącą zajmowanego przez nią bez tytułu prawnego lokalu.
W skardze z dnia 28 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca M. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosła, że przedmiotowy lokal znajduje się w dyspozyji Urzędu Miasta W. Dzielnicy [...], a nie w dyspozyji MSWiA, a zatem Zarząd Zasobów Mieszkalnych MSW nie był organem uprawnionym do wydania decyzji w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu skarga analizowana pod tym względem zasługiwała na uwzględnienie.
W sprawie kwestią sporną było i jest, kto jest dysponentem przedmiotowego lokalu położonego w W. przy ul. [...].
Organ, nie odnosząc się do przedmiotowego zarzutu skarżącej podniesionego już na etapie odwołania (k. 210), powoływał się na treść przepisu art. 84 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią tego przepisu zadania Agencji w stosunku do osób innych niż wymienione w pkt 1 i 2 ww. przepisu, które zajmują lokal mieszkalny w zasobie ministra właściwego do spraw wewnętrznych, na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu na czas nieoznaczony - wykonuje państwowa jednostka budżetowa - Zarząd Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W ocenie organu przepis ten jest podstawą prawną do wydania przedmiotowych decyzji w sytuacji, gdy lokal mieszkalny pozostaje w "zasobie ministra właściwego do spraw wewnętrznych".
Skarżąca twierdziła, że dysponentem przedmiotowego lokalu jest Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] w W. Powoływała się na pismo z dnia [...] lutego 2004 r. Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA, w którym zawarta jest informacja, iż Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] Urzędu Miasta W. jest dysponentem przedmiotowego lokalu mieszkalnego (k. 80).
W ocenie Sądu wątpliwości w przedmiocie do czyich zasobów mieszkaniowych wchodzi przedmiotowy lokal budzi oprócz ww. pisma, pismo Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2005 r. [...] (k. 189) oraz pismo Urzędu Mista W. Wydział zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. (k. 136) oraz pismo z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] (k. 3 akt sądowych).
Z akt sprawy jednoznacznie nie wynika, a organ nie wskazał, kto jest właścicielem, dysponentem przedmiotowego lokalu. Organ nie wykazał w czyich zasobach i na jakiej podstawie prawnej przedmiotowy lokal pozostaje. Brak powyższych ustaleń powoduje, iż nie można dokonać oceny, czy organ był właściwy do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia spornego lokalu. Brak wykazania i odniesienia się do kwestii, czy przedmiotowy lokal wchodzi w skład zasobów mieszkaniowych W., czy też w skład zasobów właściwego ministra skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do legitymacji procesowej określonej w art. 28 kpa w zw. z art. 19 kpa stwierdzić należy, iż konstruując definicję strony w art. 28 kpa ustawodawca posłużył się terminem interesu prawnego, a zatem nie jakiegokolwiek interesu. Interes, jakim legitymować się powinien podmiot, chcący występować w roli strony postępowania administracyjnego, musi mieć charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna, przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności. Dodatkowo wskazać należy, że interes ten musi mieć charakter realny w danej dacie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien jest ustalić i wykazać w czyich zasobach pozostaje przedmiotowy lokal, a następnie ocenić, czy jest właściwy do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie (art. 19 kpa).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c ppsa orzekł jak w sentencji.
O wykonaniu decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ppsa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 ppsa i § 2 ust. 2 i 3 oraz § 18 ust. 1 pkt. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).