Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. B. (dalej: "Skarżący") z 16 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych (dalej: "CKL", "Komisja II instancji") z [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, którym utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej: "MRKL" albo "Komisja I instancji").
[...]RKL orzeczeniem z [...] maja 2021 r., nr [...] uznała, że czasowa niezdolność do służby Skarżącego w okresie od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. [...]RKL uznała, że schorzenie uwidocznione w rozpoznaniu – reakcja na stres i zaburzenia adaptacyjne (F 43 wg. ICD) oraz spowodowana nimi niezdolność do służby w ww. okresie - nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ wymienione schorzenie nie znajduje się w wykazie chorób - pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Ochrony Państwa, z tytułu których funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie - wymienionym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 921, dalej: "Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 kwietnia 2019 r.").
Po rozpatrzeniu odwołania, wymienionym na wstępie orzeczeniem z [...] września 2021 r., Komisja II Instancji utrzymała w mocy orzeczenie [...]RKL. W uzasadnieniu stwierdziła, że nie znalazła przesłanek do zmiany, bądź uchylenia orzeczenia Komisji I instancji.
Skarżący wniósł opisaną na wstępie skargę, w której wniósł o uchylenie orzeczeń Komisji I oraz II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto podniósł zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398, dalej: "ustawa o komisjach lekarskich") oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.").
CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi podnosząc, że orzeczenia do celów emerytalno-rentowych czy odszkodowawczych nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tego typu orzeczenia nie mają samodzielnego bytu prawnego, są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, wynika natomiast, że komisje lekarskie orzekają m. in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; stopnia uszczerbku na zdrowiu; stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Policji.
Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie, są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy.
Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawę tych orzeczeń stanowią odrębne przepisy. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości.
W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości tego sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17; postanowienie WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17; publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie Skarżący uczynił przedmiotem skargi – orzeczenie CKL z [...] września 2021 r., wydane w przedmiocie uznania, iż schorzenie - uwidocznione w rozpoznaniu - nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zdaniem Komisji II Instancji wymienione schorzenie nie znajduje się w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji - wymienionym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 kwietnia 2019 r. Oznacza to, że skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.