Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydane na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) oraz art. 123 k.p.a., wzywającym J. K. do opróżnienia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu podał, że J. K. bezprawnie zajmuje ten lokal, po zmarłym w 2003 r. ojcu, funkcjonariuszu Służby Więziennej – H. K., który w 1964 r. otrzymał przydział tego lokalu jako mieszkania służbowego. J. K. zajmuje wraz z synem K. lokal nr [...] przy ul. [...] bez podstawy prawnej, mimo że od [...] 1980 r. zameldowana jest na pobyt stały w W. przy ul. [...]. Wobec tego, że mimo wezwania nie opuściła ona tego lokalu, zachodziła konieczność wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Sprawiedliwości i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...], zarzucając, że zostały one wydane z pominięciem okoliczności, które w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia tej sprawy. Organy orzekające pominęły bowiem, że jest ona jedyną spadkobierczynią po zmarłym ojcu, H. K. Zachowała więc ona prawo do wykupu tego lokalu mieszkalnego (przy ul. [...]) po zmarłym ojcu, mimo że jest zameldowana w innym mieszkaniu na terenie W. (przy ul. [...]). Podkreśliła, że wraz z małoletnim synem mieszka w lokalu przy ul. [...], regularnie wnosi opłaty za korzystanie z tego lokalu i bezskutecznie – jak dotąd, zabiega o załatwienie wszystkich formalności w celu wykupienia tego mieszkania. Tylko z przyczyn zależnych od organu, nie może nastąpić sfinalizowanie sprawy wykupienia przez nią tego lokalu.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę J. K. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy przy podejmowaniu zaskarżonych postanowień dopuściły się naruszenia prawa w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezspornym jest w sprawie, że J. K. zajmuje lokal nr [...] przy ul. [...], bez podstawy prawnej. Zajęła ten lokal po śmierci swego ojca H., emerytowanego funkcjonariusza Służby Więziennej, który w 1964 r. otrzymał ten lokal, kwaterę stałą – mieszkanie służbowe.
Poza sporem pozostaje również, że J. K. nakazano opróżnić bezprawnie zajmowany lokal przy ul. [...], a wobec pozostawienia przez nią tego wezwania bez odpowiedzi, zaskarżonym postanowieniem wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne.
W niniejszej sprawie kontrola Sądu sprowadza się do ustalenia, czy organy przy podejmowaniu zaskarżonych postanowień nie dopuściły się naruszenia prawa w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd ustalił, że wszczęcie egzekucji nastąpiło z zachowaniem warunków określonych w art. 15 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel – Dyrektor Aresztu Śledczego [...], doręczył w dniu 13 sierpnia 2004 r. J. K. pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku dobrowolnego opuszczenia mieszkania przy ul. [...], w nieprzekraczalnym terminie do 31 sierpnia 2004 r.
W dniu 11 marca 2005 r. – stosownie do postanowień art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, a następnie złożył do Wojewody [...] wniosek egzekucyjny wraz z tytułem wykonawczym przeciwko J. K. o dokonanie egzekucji opróżnienia lokalu mieszkalnego objętego wnioskiem.
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z art. 20 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...].
Na zasadzie art. 26 § 1 tej ustawy Wojewoda [...], na wniosek wierzyciela i wystawionego tytułu wykonawczego, zaskarżonym postanowieniem, wszczął egzekucję przeciwko skarżącej o opóźnienie przez nią lokalu przy ul. [...].
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych postanowień i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.