Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. na podstawie art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., którą to decyzją zwolniono A. K. z dniem [...] stycznia 2009 r. z zajmowanego stanowiska Dyrektora Zakładu Karnego w P. i z dniem [...] stycznia 2009 r. pozostawiono bez przydziału służbowego we właściwości osobowej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 7 ust. 3, art. 31 ust. 1 pkt 2 i art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawę wydania decyzji stanowił art. 7 ust. 3 i art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Zgodnie z brzmieniem ww. art. 7 ust. 3 ustawy dyrektora aresztu śledczego zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej na wniosek właściwego Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. W przedmiotowej sprawie obie przesłanki zostały spełnione: zaskarżoną decyzję wydał właściwy organ w oparciu o wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. Właściwy przełożony złożył wniosek w sprawie zwolnienia [...] A. K. w związku z wypadkiem nadzwyczajnym, w postaci samobójstwa osadzonego, który miał miejsce w dniu [...] stycznia 2009 r. w kierowanej przez niego jednostce penitencjarnej. Zdaniem organu samo zaistnienie tego rodzaju wypadku nadzwyczajnego w kierowanej przez skarżącego jednostce penitencjarnej, stanowiło wystarczającą przesłankę do zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.
Organ wyjaśnił dodatkowo, iż charakter oraz społeczny wydźwięk tego wydarzenia, a także zaprezentowana przez A. K. postawa, nie dają gwarancji prawidłowego wykonywania zadań służbowych nałożonych na dyrektora jednostki organizacyjnej służby więziennej.
Jednocześnie wyjaśniono, iż podstawę pozostawienia skarżącego bez przydziału służbowego stanowił przepis art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Przepis ten stanowił też podstawę zachowania uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, skarżący zarzucił naruszenie:
- 1. art. 7 Kpa - poprzez odstąpienie od wszechstronnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanych decyzji,
- 2. art. 8 i 10 Kpa - poprzez pozbawienie strony prawa udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym,
- 3. art. 77 Kpa - poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego,
- 4. art. 107 § 1 i 3 Kpa - poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia,
- 5. art. 138 Kpa - poprzez nierozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, a ponadto skarżący wskazał, iż:
- 6. decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2009 r. została wydana bez podstawy prawnej bowiem została wydana jedynie na podstawie przepisu kompetencyjnego jakim jest art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.).
W uzasadnieniu obszernej skargi A. K. podnosi między innymi, iż decyzja zwalniająca go ze stanowiska została wydana jedynie na podstawie przepisu kompetencyjnego tj. art. 7 ust. 3 ustawy, a nie przepisu merytorycznego. Wskazywał, iż ustawa zawiera merytoryczne przesłanki do zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska w art. 34, 35 i 36. Twierdził, że pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu a nadto, iż u podstaw wydanych przez organ decyzji legł medialny charakter zdarzenia jakim było samobójstwo osadzonego.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) dyrektora aresztu śledczego zwalnia ze stanowiska Dyrektor Generalny Służby Więziennej, na wniosek właściwego dyrektora okręgowego Służby Więziennej. Ustawa nie przewiduje, poza wniesieniem stosownego wniosku, żadnych innych przesłanek, od których uzależnione byłoby zwolnienie dyrektora z zajmowanego stanowiska.
Powyższy przepis wskazuje więc na podmiot uprawniony do podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze stanowiska dyrektora zakładu karnego bądź aresztu śledczego, a także dodatkową przesłankę, bez wystąpienia której podmiot uprawniony do podjęcia decyzji, nie mógłby tego uczynić. Przesłanką tą jest wniosek właściwego dyrektora okręgowego Służby Więziennej.
Skoro więc stosowny wniosek Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. wniósł do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r.) to stosownie do treści art. 7 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej organ miał prawo wydać zaskarżoną decyzję.
Dodać należy, iż pozostawienie skarżącego bez przydziału służbowego znajduje uzasadnienie w art. 118 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z 18 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2819/01).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego wskazać należy, iż zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona w tym w szczególności wskazano na czym polega interes Służby Więziennej. Ponadto należy podkreślić, iż równie ważny interes funkcjonariusza nie został pominięty: zachowano mu bowiem dotychczasowe uposażenie wraz z prawem do jego wzrostu. Tym samym nie nastąpiła trwała zmiana stosunku służbowego.
Wbrew zarzutom skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasad ogólnych postępowania administracyjnego tj. przepisów art. 7,8,10 Kpa. Artykuł 12 § 2 Kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek niezwłocznego załatwiania spraw, co do których nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W takiej sytuacji zasadniczy etap - postępowanie wyjaśniające - nie występuje, a zatem załatwienie sprawy następuje po wszczęciu postępowania. Jedyną przesłanką do podjęcia przedmiotowych decyzji był fakt, iż w dniu [...] stycznia 2009 r. w Zakładzie Karnym w P. doszło do wypadku nadzwyczajnego jakim było samobójstwo osadzonego, tak więc w przedmiotowej sprawie nie istniała potrzeba dodatkowego zbierania dowodów, informacji czy też wyjaśnień. Dlatego też Dyrektor Generalny Służby Więziennej mógł w tym trybie wydać decyzję o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska dyrektora Zakładu Karnego w P. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). orzekł jak w sentencji.