Uzasadnienie
H. R. pismem z dnia 29 marca 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na działalność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w zakresie dostępu do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, m.in. z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Pismem z dnia 4 maja 2016 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu, a w wypadku gdy skarga dotyczy bezczynności organu do wskazania jakiej czynności organ nie dokonał przez podanie daty wniosku, pisma, co do którego organ pozostaje w bezczynności). Wezwanie z dnia 4 maja 2016 r. zostało doręczone w dniu 12 maja 2016 r. (karta 17 akt sprawy).
Skarżący w piśmie z dnia 19 maja 2016 r. wskazał, że skarży bezczynność i zaniechania skarżonego organu polegające na tym, że Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych nie stosuje żadnych reguł i norm postępowania w zapewnieniu bezpieczeństwa lekowego dla przeciwdziałania skutkom niepożądanym. W piśmie z dnia 19 maja 2016 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
W ocenie Sądu skarga H. R. z dnia 29 marca 2016 r., wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 57 § 1 powołanej ustawy.
Stosownie do art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Z uwagi na fakt, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności, to brak precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą konkretnej zindywidualizowanej sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1, 2, 8 lub 9 P.p.s.a. w skardze i w pismach procesowych uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie skargi.
W niniejszej sprawie, wskazanie przez skarżącego na niestosowanie reguł i norm postępowania w zapewnieniu bezpieczeństwa lekowego albo przeciwdziałania skutkom niepożądanym, nie pozwala Sądowi na jednoznaczne ustalenie co jest przedmiotem skargi wniesionej przez H. R.. Sposób redakcji skargi wniesionej do Sądu uniemożliwia Sądowi zrekonstruowanie treści jej żądania. Żądania strony nie są wskazywane w sposób zrozumiały, jasny i precyzyjny, tj. taki który pozwoliłby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazać jaki konkretny wniosek skarżącego nie został rozpoznany, bądź jaki konkretny akt, z jakiej daty wydany przez organ jest przedmiotem skargi.
Na marginesie – odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy – wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. na podstawie art. 247 P.p.s.a. odmówił przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.