Uzasadnienie
Skarżący – M. T. – w skardze z dnia 17 marca 2010 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z dniem 1 listopada 2009 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, poprzez zmianę sytuacji kadrowej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest więc możliwe tylko wtedy, gdy jej wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.
Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Strona jest zobowiązana wykazać, że szkoda, która powstanie w wyniku wykonania decyzji będzie znaczna, a skutki jej wykonania – trudne do odwrócenia. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł ocenić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość będzie znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.
Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.).
Skarżący nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – poprzestał jedynie na literalnym wymienieniu tego wniosku. Nie zawarł żadnych okoliczności, faktów ani twierdzeń argumentujących potrzebę zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 ppsa. Nie podał jakie trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego spowodować mogłoby jej wykonanie. Wskazanie, że zmiana sytuacji kadrowej spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bez podania konkretnych danych na czym polega ta zmiana i uściślenia jakie skutki ma na myśli skarżący, jest nie możliwe do weryfikacji.
Należy przy tym mieć na uwadze, iż Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie swoje rozstrzygnięcie opiera zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, iż skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, to Sąd w takiej sytuacji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika by spełniona została którakolwiek z przesłanek przepisu 61 § 3.
W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.