Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], z dniem 5 listopada 2004 r. uznał T. A. za osobą bezrobotną i od dnia 13 listopada 2004 r. przyznał jej prawo do zasiłku w wysokości 605,10 zł.
Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., orzekł o utracie przez skarżącą zasiłku od dnia 13 maja 2005 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Z kolei decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], od dnia 25 października 2005 r. przyznał skarżącej prawo do dodatku szkoleniowego w wysokości 104,40 zł miesięcznie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], organ orzekł o utracie powyższego dodatku z dniem 30 grudnia 2005 r. z powodu zakończenia szkolenia. Za powyższy okres wypłacono skarżącej łączną kwotę dodatku szkoleniowego w wysokości 233,40 zł.
Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], uchylono m.in. decyzje nr [...] i nr [...], ponieważ z dniem 20 września 2005 r. przyznano skarżącej rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 76 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżącą T. A. nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 233,40 zł i w uzasadnieniu powołał się na przedstawiony powyżej stan faktyczny akcentując, że dodatek szkoleniowy wypłacono już po fakcie nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2007 r. do Wojewody [...], skarżąca nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją i w uzasadnieniu podała, że od dnia 13 maja 2005 r. nie posiadała już prawa do zasiłku dla bezrobotnych, podobnie jak jej mąż. Ponadto ma na utrzymaniu dwoje dzieci, a szkolenie na które została skierowana, wymagało od niej nakładów finansowych związanych chociażby z dojazdem.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 10 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 pkt 2 oraz art. 76 ust. 1 i 2 cytowanej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany już powyżej stan faktyczny oraz argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji – podał, że stosownie do treści art. 76 ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest zobowiązana do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie społeczne.
Natomiast w myśl ust. 2 pkt 2, za nienależne świadczenie uważa się m.in. dodatek szkoleniowy wypłacony osobie za okres, za który m.in. nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli organ rentowy nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 ustawy. W rozpoznawanej zaś sprawie, wystąpiła wyżej wymieniona przesłanka. Niezależnie od powyższego organ podał, że skarżąca na mocy art. 76 ust. 7 ustawy, może złożyć wniosek o odroczenie terminu płatności, rozłożenia na raty lub umorzenia należności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. A. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i uznała ją za krzywdzącą, jak również stwierdziła o niewłaściwej interpretacji przepisów prawa, których znaczenia nie jest w stanie zrozumieć.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje dodatek szkoleniowy, zaś przez dodatek szkoleniowy należy rozumieć – w myśl art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy – kwotę wypłaconą bezrobotnemu w okresie szkolenia.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca T. A. decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], uzyskała status bezrobotnej, a następnie ten sam organ, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], przyznał jej dodatek szkoleniowy od dnia 25 października 2005 r. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], organ orzekł o utracie dodatku szkoleniowego z dniem 30 grudnia 2005 r. z powodu zakończenia szkolenia. Łącznie wypłacono skarżącej tytułem dodatku szkoleniowego kwotę 233,40 zł.
Z kolei według art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy, za nienależne świadczenie uważa się m.in. dodatek szkoleniowy wypłacony za okres, kiedy osoba ta nabyła prawo m.in. do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie fakt, że skarżącej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt, [...], z dniem [...] września 2005 r. przyznano rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zatem dodatek szkoleniowy od dnia 25 października 2005 r. do dnia 30 grudnia 2005 r., wypłacono skarżącej za okres, kiedy nabyła ona już prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy i w myśl powołanego już wyżej przepisu art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy, należy go uznać za świadczenie nienależne.
Natomiast w art. 76 ust. 1 ustawy stanowi się, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie, jest obowiązana do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, to jest kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Skora zaś tak, to decyzja Wojewody [...] o obowiązku zwrotu przez T. A. nienależnego świadczenia w wysokości 233,40 zł nie narusza prawa.
Na marginesie powyższej sprawy rację należy przyznać organowi, że skarżąca może się jedynie ubiegać – w oparciu o przedstawione przez nią argumenty – o odroczenie terminu płatności lub rozłożeniu na raty nienależnie pobranego świadczenia, albo też o umorzenie tej należności na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 7 ustawy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.