Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] z [...] listopada 2011 r. w sprawie kontrolnego badania inwalidy, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] uznała J. Z. (dalej jako skarżący) za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kat. N i za inwalidę drugiej grupy z ogólnego stanu zdrowia.
Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], która orzeczeniem nr [...] z [...] lutego 2012 r. utrzymała w mocy orzeczenie z [...] listopada 2011 r.
Pismem z 18 marca 2012 r. skarżący wniósł – za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której nie zgodził się z orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] listopada 2011 r. w zakresie ustalenia, że rozpoznane schorzenia pozostają bez związku ze służbą wojskową.
W związku z powyższym, Sąd pismem z 20 kwietnia 2012 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, że skarga na decyzję, od której przysługuje prawo wniesienia odwołania jest niedopuszczalna.
Pismem 29 kwietnia 2012 r. skarżący wskazał, że jego skarga dotyczy orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z [...] listopada 2011 r. Do pisma precyzującego skarżący załączył zaskarżone przez siebie orzeczenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na niewłaściwość sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność.
Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.).
Przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi jest orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z [...] listopada 2011 r. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, skarżącemu przysługiwało prawo złożenia odwołania do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący takie odwołanie złożył z zachowaniem terminu. Po jego rozpatrzeniu Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymała w mocy orzeczenie z [...] listopada 2011 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu. Pomimo takiego pouczenia skarżący pismem z 18 marca 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z [...] listopada 2011 r.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, bowiem mimo wyczerpania środków zaskarżenia, skarżący wniósł skargę na decyzję organu pierwszej instancji. Z tych też względów skarga podlega odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd zauważa, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w zakresie związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową wydawane są dla celów odszkodowawczych, rentowych i emerytalnych, tym samym nie mają charakteru sprawy administracyjnej i w związku z tym nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (zob. uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47), w którym Sąd ten stwierdził, że od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga nie przysługuje. Stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę odrzucił.