Uzasadnienie
M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Powyższą skargę podpisał radca prawny reprezentujący skarżącego w postepowaniu dyscyplinarnym, na podstawie pełnomocnictwa z dnia 21 sierpnia 2013 r.
Z uwagi na fakt, iż powołany dokument nie obejmował umocowania do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r. wezwał radcę prawnego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 kwietnia 2014 r. Jednak do dnia dzisiejszego pełnomocnik nie odpowiedział na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 57 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 cytowanej ustawy, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Z kolei art. 37 § 1 cytowanej ustawy ustanawia formalne wymaganie dołączenia do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej, w tym przy wniesieniu skargi, pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi. Nie przedstawił bowiem stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. Co prawda pełnomocnik dołączył do skargi pełnomocnictwo z dnia 21 sierpnia 2013 r., jednak z zakresu tego dokumentu wynika, że upoważniało ono pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego jedynie w postępowaniu dyscyplinarnym. Oznacza to, iż nie miał on umocowania, na podstawie tego dokumentu, do wniesienia i popierania skargi przed Sądem. Należy bowiem wyjaśnić, iż postępowanie dyscyplinarne (administracyjne) i sądowoadministracyjne są dwoma odrębnymi postępowaniami, regulowanymi innymi przepisami prawa.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skarga, której braków nie uzupełniono podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.