Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., którym to organ pierwszej instancji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) zwolnił M. S. ze służby w Policji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że rolą organu administracji publicznej w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby.
Bezspornym jest, że w obrocie prawnym jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], w którym M. S. został uznany winnym tego, ze w dniu [...] marca 2011 r. będąc współwłaścicielem pojazdu marki [...] nr rej [...] dopuścił do prowadzenia pojazdu przez (...), znajdującego się po użyciu alkoholu i nie posiadającemu wymaganych uprawnień.
Bycie ukaranym za wykroczenie o tym charakterze jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby.
Realizowane prze Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego oraz unikać sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.
Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby i zasadnie na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności.
M. S., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i art. 108 Kpa. Pełnomocnik zarzucił również organowi, ze naruszył art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że pozostawienie skarżącego w służbie jest niemożliwe z uwagi na jej ważny interes.
Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Komendant Główny Policji w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ uznał je jako nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania.
Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki.
Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby.
Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności.
Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji zaistniała i czy organ prowadząc postępowanie nie naruszył w sposób istotny dla sprawy jego przepisów.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, organy w przekonywujący sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275).
Zgodnie z tym przepisem, właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza:
- 1. do prowadzenia pojazdu osobę niemającą wymaganych uprawnień;
- 2. do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, podlega karze grzywny.
Konsekwencją takiego zachowania skarżącego była śmierć osoby kierującej pojazdem oraz ciężki uszczerbek na zdrowiu kierowcy pojazdu uczestniczącego w wypadku.
Jednocześnie należy podkreślić, że okoliczności zdarzenia, a w szczególności zachowanie skarżącego poprzedzającego to tragiczne zdarzenie oraz zeznania świadków w oczywisty sposób potwierdzając zasadność wszczęcia przez organ postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. Wniosek skarżącego o ukaranie go grzywną, co do jej wysokość stoi w rażącej dysproporcji do wymierzonej mu przez Sąd grzywny. Okoliczność ta nie stawia skarżącego w korzystnej sytuacji, bowiem w wypadku życie stracił człowiek, a inny odniósł bardzo poważne obrażenia ciała. Takie zachowanie skarżącego wskazuje, że nie jest w stanie prawidłowo ocenić ("wycenić") konsekwencji swojego zachowania.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł z powyższego, iż przez takie zachowanie, skarżący utracił przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji.
Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełnia to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji.
W obszernym uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska.
Zdaniem Sądu, zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, gdyż prowadząc postępowanie organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w wyroku.