Uzasadnienie
W dniu [....] lipca 2019 r. L. K. (dalej: "skarżący") został skierowany przez Dyrektora Zakładu Karnego w [....] na badanie lekarskie w celu ustalenia:
- • związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby,
- • stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
[....] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [....] (dalej: "RKL") orzeczeniem z [....] sierpnia 2019 r. nr [....] orzekła, że nie istnieje związek stwierdzonych u skarżącego schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. orzeczenia, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [....] (dalej: "CKL") orzeczeniem z [....] grudnia 2019 r. nr [....] uchyliła zaskarżone orzeczenie RKL w części B (dotyczącej związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby) oraz w części F (dotyczącej szczegółowego uzasadnienia orzeczenia) i w tym zakresie wydała własne orzeczenie. Mianowicie CKL – jak wskazała, po dokładnej analizie, stwierdziła, że schorzenia, z powodu których skarżący był i jest leczony, nie pozostają ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Powyższe orzeczenie CKL skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak stanowi art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 110 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 848) zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "komisje lekarskie MSW").
Orzeczenia komisji lekarskich MSW działających w sprawach funkcjonariuszy Służby Więziennej, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie odrębne grupy.
Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby w Służbie Więziennej w ramach ww. ustawy o Służbie Więziennej. Te orzeczenia komisji lekarskich MSW mają byt w pełni autonomiczny - ostateczne orzeczenie w tym przedmiocie jest wiążące dla innych organów administracyjnych właściwych w sprawach powołania określonej osoby do służby lub zwolnienia ze służby, przy czym powołanie do służby w Służbie Więziennej lub zwolnienie z tej służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich MSW to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznania odwołań od decyzji administracyjnych, wydawanych na podstawie orzeczeń tych komisji. Orzeczenia komisji lekarskich MSW z tej grupy są poddawane autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego.
Zatem tylko od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich MSW w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza na potrzeby ustalenia zdolności do służby w Służbie Więziennej, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Są one uznawane za decyzje administracyjne – władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej.
Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich MSW w zakresie dotyczącym ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą w Służbie Więziennej do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie CKL z [....] grudnia 2019 r. nr [....] stwierdzające, iż jego schorzenia nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Powyższe orzeczenie zostało wydane w wyniku skierowania wydanego przez Dyrektora Zakładu Karnego w [....] w celu ustalenia: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, a także stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Przedmiot rozstrzygnięcia oznacza, że kontrolowane orzeczenie należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń komisji lekarskich MSW. Jak już wcześniej wskazano, takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu.
Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie zagadnienia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego
W świetle powyższego, rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, ponieważ zaskarżony akt nie mieści się w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – i jako taki – nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.