Uzasadnienie
K. S. i J. S. wraz ze skargą na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego wystąpili o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podnosząc, że ich poniesienie stanowiłoby uszczerbek w środkach ich koniecznego utrzymania.
Wskazali, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiadają majątku ani oszczędności.
Wyjaśnili, że na dochód ich gospodarstwa domowego składają się zarobki z tytułu umów o pracę w łącznej wysokości 2.641 zł.
Do stałych kosztów utrzymania zaliczyli: czynsz - 606 zł, opłaty za energię elektryczną - 150 zł co dwa miesiące, opłaty za gaz - 58 zł co dwa miesiące, opłaty za TV - 40 zł, koszty zakupu środków czystości - 200 zł, wyżywienie - 1.000 zł. Podnieśli również, że J. S. jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 500 zł miesięcznie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i winno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący.
Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
Stosownie do art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa, wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skierowana jest do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych.
Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika, że wnioskodawcy posiadają stałe, choć niewysokie, dochody, w łącznej wysokości 2.641 zł. Nadto w niniejszej sprawie są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Natomiast na obecnym etapie postępowania skarżący są zobowiązani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł.
Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawcy nie wykazali, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.