Uzasadnienie
A. S. wnioskiem z dnia 15 marca 2011 r. (uzupełnionym kolejnym wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2011 r.) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z treści, złożonych do akt, dokumentów źródłowych wynika, że skarżąca we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z K. S., wg oświadczenia, osobą niespokrewnioną – narzeczonym.
Z kolei, źródłem utrzymania skarżącej jest dochód K. S. z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 3.200 brutto oraz pomoc finansowa ze strony rodziców (v. dodatkowe oświadczenie skarżącej z dnia 29 kwietnia 2011 r. oraz operacje na rachunku bankowym skarżącej w postaci wpłat własnych, gotówkowych oraz przelewów B. D. oraz W. S. – w aktach).
Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że od listopada 2010 r. nie osiąga żadnych dochodów, a od grudnia 2010 r. przyznano jej status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.
Wskazała również, że możliwości finansowe jej rodziców są ograniczone bowiem na ich utrzymaniu pozostaje jeszcze siostra skarżącej – uczennica klasy maturalnej, a nadto każde z rodziców spłaca kredyty hipoteczne i pożyczki.
Dodatkowo, w uzasadnieniu wniosku (rubryka 5. formularza wniosku) skarżąca zwróciła się o wyznaczenie w ramach przyznanego prawa pomocy osoby radcy prawnego Ł. J. W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa,, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając sytuację majątkową i możliwości płatnicze skarżącej w świetle przywołanych wyżej kryteriów ustawowych, w pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Otóż, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "d" ppsa, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunku pracy i stosunków służbowych.
Do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa ze skargi A. S., ponieważ przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja rozstrzygająca o prawie aplikanta do kontynuowania szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej /por. przepisy rozdziału 3. ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.)/, a więc akt administracyjny ściśle dotyczący uprawnień z zakresu stosunków służbowych.
Należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter ustawowy, co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania, zarówno przed sądem pierwszej instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym, w sytuacji ustawowego zwolnienia nie wydaje się w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi, a w konsekwencji złożony w tej części przez stronę wniosek podlega oddaleniu.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ppsa, postanowiono, jak w pkt 1 sentencji.
Odrębnie natomiast należy rozpoznać wniosek w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że wyłącznym źródłem jej utrzymania jest pomoc finansowa ze strony osób bliskich. Skarżąca jest bowiem osobą bezrobotną, nie osiąga żadnego dochodu ani też nie posiada majątku tego rodzaju, z którego dochód taki mogłaby osiągać.
Taka zaś sytuacja materialna skarżącej dowodzi, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy w ww. zakresie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w pkt 2 sentencji.