Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), odmówił przyjęcia U. E. na aplikację ogólną.
W uzasadnieniu podał, iż Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie naboru na aplikację ogólną w 2014 r. (Dz. Urz. Min. Spraw. z 2013 r., poz. 296) zarządził przeprowadzenie w 2014 r. naboru na aplikację ogólną i wyznaczył limit 180 miejsc na tej aplikacji.
U. E. z obu etapów konkursu na aplikację przeprowadzonego w dniach [...] i [...] października 2014 r. otrzymała łącznie [...] pkt (w tym [...] pkt z pracy pisemnej) i zajęła [...] miejsce na liście kwalifikacyjnej kandydatów. Pozycja ta w powiązaniu z wyznaczonym limitem nie pozwoliła na umieszczenie kandydatki na liście osób zakwalifikowanych na aplikację ogólną.
W odwołaniu do powyższej decyzji U. E. zarzuciła jej:
- 1. błędną ocenę odpowiedzi udzielonej na pytanie Nr 5 w części testowej egzaminu wstępnego na aplikację ogólną, w rezultacie której nie przyznano jej 1 punktu pomimo udzielenia przeze nią odpowiedzi poprawnej,
- 2. błędną ocenę odpowiedzi udzielonej w części pisemnej egzaminu wstępnego na aplikację ogólną w zakresie pkt III ppkt 2 kryteriów oceny kazusu z zakresu prawa publicznego, w konsekwencji której nie przyznano jej 1 punktu pomimo udzielenia przez nią odpowiedzi prawidłowej i kompletnej,
- 3. błędną ocenę odpowiedzi udzielonej w części pisemnej egzaminu wstępnego na aplikację ogólną w zakresie pkt 2 ppkt b kryteriów oceny kazusu z zakresu prawa prywatnego, w konsekwencji której nie przyznano jej 1 punktu pomimo udzielenia przeze nią odpowiedzi prawidłowej i kompletnej.
W uzasadnieniu podniosła, że prawidłowa ocena jej pracy, tj. wolna od wskazanych błędów i równoznaczna z przyznaniem należnych jej punktów za prawidłowo udzielone odpowiedzi, oznaczałaby uzyskanie łącznie co najmniej 165 pkt, a więc liczby punktów kwalifikującej na aplikację ogólną.
Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z art. 138 § 1 oraz art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, iż U. E. z testu stanowiącego pierwszy etap procedury konkursowej otrzymała 133 pkt, a więc liczbę punktów warunkującą dopuszczenie jej do drugiego etapu, zaś ponowna weryfikacja liczby uzyskanych punktów przeprowadzona w toku postępowania odwoławczego wykazała, że została ona ustalona prawidłowo. Wbrew bowiem stanowisku skarżącej pytanie nr 5 w teście konkursowym zostało sformułowane prawidłowo. Pytanie to miało następujące brzmienie: " Zgodnie z Konstytucją RP, umowy międzynarodowe wypowiada:
A. Trybunał Konstytucyjny,
B. Sejm,
C. Prezydent Rzeczypospolitej,
D. Rada Ministrów."
W kluczu odpowiedzi wskazano, że jedyną prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź C, co jest zgodne z art. 133 ust. 1 pkt 1 Konstytucji stanowiącym, iż: "Prezydent Rzeczypospolitej jako reprezentant państwa w stosunkach zewnętrznych ratyfikuje i wypowiada umowy międzynarodowe, o czym zawiadamia Sejm i Senat". Natomiast odpowiedź oznaczona jako D. jest odpowiedzią błędną, gdyż przyjęcie, że jest to odpowiedź poprawna nie tylko wymaga wyjścia poza granice zakreślone pytaniem, ale także dokonanie dodatkowych założeń. W myśl bowiem art. 146 ust. 4 pkt 10 Konstytucji: " W zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach Rada Ministrów w szczególności zawiera umowy międzynarodowe wymagające ratyfikacji oraz zatwierdza i wypowiada inne umowy międzynarodowe".
Organ wskazał następnie, że drugim etapem konkursu było sporządzenie pracy pisemnej obejmującej rozwiązanie trzech kazusów – z prawa prywatnego, publicznego oraz karnego. Kryteria oceny pracy pisemnej są przygotowywane przez zespół konkursowy na podstawie § 5 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru dla kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (Dz. U z 2012 r. poz. 1006). W ramach drugiego etapu konkursu kandydaci sporządzają pracę pisemną, w której pewne jej elementy podlegają oznaczonej obligatoryjnej punktacji i to niezależnie od uznania oceniającego. Istnieje jednak tzw. margines swobody oceniającego, który jest zależny od jego wiedzy, doświadczenia, indywidualnych wymagań i może przejawiać się w przyjętych przez zespół konkursowy granicach (tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r., I OSK 2396/12). Ocena pracy skarżącej dokonana przez członków komisji konkursowej mieściła się zarówno w przyjętych kryteriach oceny, jak i w zakresie dopuszczalnej swobody oceniania przysługującej egzaminatorom.
Praca kandydatki w zakresie rozwiązania kazusu z prawa prywatnego została oceniona przez jednego z członków komisji konkursowej na 12 pkt, zaś przez drugiego na 11 pkt. Po wyciągnięciu średniej arytmetycznej ocena z tej części pracy wyniosła 11,5 pkt. Z kolei jej praca z zakresu kazusu z prawa publicznego została oceniona przez jednego z członków komisji konkursowej na 11 pkt, przez drugiego zaś na 10 pkt, a średnia arytmetyczna wyniosła 10,5 pkt. Przy czym wobec braku wskazania przez kandydatkę w odpowiedzi stwierdzenia wprost o nietrafności wniosku prokuratora o stwierdzenie nieważności decyzji, w tym zakresie jej praca została oceniona na zero punktów.
Natomiast praca dotycząca rozwiązania kazusu z prawa karnego została przez obu członków komisji konkursowej oceniona na 12 pkt, co daje średnią arytmetyczną również 12 pkt. Zdaniem organu oceny wystawione przez członków komisji konkursowej za pracę pisemną są zgodne z przyjętymi kryteriami i odzwierciedlają ich wartość merytoryczną.
Minister Sprawiedliwości podniósł również, iż kierując się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyrokach z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 1461/11 oraz z dnia 5 lutego 2013 r., I OSK 2396/12, zwrócił się do członków komisji przeprowadzającej konkurs o zajęcie stanowiska co do merytorycznej trafności zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, dotyczących oceny pracy pisemnej zawierającej rozwiązanie kazusów.
W swoim wystąpieniu przewodniczący komisji konkursowej stwierdził w szczególności, że praca skarżącej została sprawdzona zgodnie z przyjętymi kryteriami oceny i brak jest jakichkolwiek podstaw do zmiany punktacji przyznanej w ramach tych kryteriów. Zarzuty odwołania stanowią zaś jedynie polemikę z wystawioną oceną co w żaden sposób nie może prowadzić do jej zmiany.
W konkluzji organ stwierdził, iż uzyskując [...] punkty odwołująca znalazła się na [...] pozycji listy kwalifikacyjnej i zgodnie z wyznaczonym limitem 180 miejsc na aplikację ogólną, nie została na nią przyjęta.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. E. zarzuciła jej naruszenie:
- 1) zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) w powiazaniu z naruszeniem art. 133 § 1 pkt 1 i art. 146 ust. 4 pkt 10 Konstytucji RP,
- 2) zasady dwuinstancyjności,
- 3) zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) oraz art. 77 § 1 kpa w powiązaniu z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa i art. 156 § 1 kpa,
- 4) przepisów regulujących konstrukcję decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa)
W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W obszernym uzasadnieniu ponownie podniosła nieprawidłowe sformułowanie pytania nr 5 testu konkursowego, które mogło zostać odczytane na kilka różnych sposobów i uzasadniało możliwość udzielenia dwóch poprawnych odpowiedzi, podczas gdy klucz odpowiedzi jako prawidłową odpowiedź wskazał tylko jedną (C).
W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności skarżąca wskazała, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji, co miało miejsce w niniejsze sprawie.
Ponadto zdaniem skarżącej organ odwoławczy zamiast ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, bez jakiejkolwiek merytorycznej analizy zaaprobował stanowisko komisji co powoduje, iż sprawa została rozstrzygnięta i rozpoznana przez przewodniczącego komisji konkursowej, a nie przez organ odwoławczy.
Odnosząc się do błędnej oceny jej odpowiedzi udzielonej w części pisemnej egzaminu w kazusie z zakresu prawa prywatnego w pkt III ppkt 2 skarżąca stwierdziła, iż treść udzielonej przez nią odpowiedzi o nietrafności wniosku prokuratora o stwierdzenie nieważności decyzji spełnia kryteria odpowiedzi poprawnej, za którą powinien zostać przyznany jeden punkt.
Skarżąca zwróciła też uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które jest lakoniczne, organ ustosunkował się wyłącznie do podniesionych zarzutów, przy czym dokonał tego w sposób wyrywkowy, przez co decyzja jest nieczytelna i niezrozumiała.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Odniósł się ponadto do zarzutów skargi, wskazując na ich nietrafność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Tryb i zasady przeprowadzania naboru na aplikację ogólną regulują przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania naboru kandydatów na aplikację ogólną oraz trybu powoływania i działania zespołu konkursowego i komisji konkursowej (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1006).
Zgodnie z art. 17 powołanej ustawy, nabór na aplikację ogólną odbywa się w drodze konkursu składającego się z 2 etapów: 1) testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa, 2) pracy pisemnej sprawdzającej umiejętność stosowania argumentacji prawniczej, zasad wykładni oraz kwalifikowania stanów faktycznych (ust. 1). Test oraz zadania w ramach pracy pisemnej ze wskazaniem form ich przygotowania opracowuje zespół konkursowy powołany, po uzyskaniu opinii Rady, przez Ministra Sprawiedliwości. Testy oraz zadania i formy ich przygotowania są zatwierdzane przez Ministra Sprawiedliwości (ust. 3). Konkurs zaś przygotowują komisje konkursowe powołane przez Ministra Sprawiedliwości (ust. 11).
W myśl przepisu § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, zespół konkursowy przygotowuje: 1) test konkursowy jednokrotnego wyboru sprawdzający wiedzę z wymienionych dziedzin prawa;
- 2) zestaw prawidłowych rozwiązań zawartych w teście konkursowym, zwany dalej "kluczem rozwiązań";
- 3) zadania w ramach pracy pisemnej, w postaci zestawu treści kazusów, po jednym z prawa prywatnego, prawa publicznego, ustroju Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej, a także prawa krajowego;
- 4) kryteria oceny pracy pisemnej;
- 5) wykaz tytułów aktów prawnych udostępnionych przez komisję konkursową.
Stosownie do przepisu § 15 ust 2 tego rozporządzenia, test sprawdza komisja konkursowa, natomiast zgodnie z jego § 18 ust. 1, oceny każdej pracy pisemnej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie komisji konkursowej. Każdy z nich wystawia ocenę w systemie punktowym, przy zastosowaniu skali od 0 do 25 punktów za każde zadanie, i sporządza pisemne uzasadnienie oceny, które dołącza się do protokołu z posiedzenia komisji. Liczba punktów przyznanych kandydatowi za pracę pisemną jest średnią ocen wystawianych przez obu członków komisji konkursowej.
Po przeprowadzeniu konkursu, jak stanowi przepis art. 18 ust. 1 ww. ustawy, komisja konkursowa przedstawia Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury listę kwalifikacyjną kandydatów na aplikantów aplikacji ogólnej, zawierającą imiona i nazwiska kandydatów z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego kandydata i liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na tej liście wraz z dokumentacją oraz ogłasza listę kwalifikacyjną w Biuletynie Informacji Publicznej. O kolejności miejsca na liście kwalifikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez kandydatów z obu etapów konkursu (art. 18 ust. 2 zd. 1 ustawy). Zgodnie zaś z przepisem art. 19 ust. 1 tej ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury na podstawie listy kwalifikacyjnej ustala listę kandydatów zakwalifikowanych na aplikację ogólną zawierającą ich imiona i nazwiska. Na liście tej kandydaci są umieszczeni według kolejności miejsc zajmowanych na liście kwalifikacyjnej, w liczbie odpowiadającej limitowi przyjęć na aplikację ogólną wyznaczoną w danym roku.
Wreszcie w myśl przepisu art. 23 ust. 1 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły, po uzyskaniu informacji z Krajowego Rejestru Karnego o każdej osobie umieszczonej na liście, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną.
Skarżąca przystąpiła do konkursu na aplikację ogólną, który odbył się w dniach [...] i [...] października 2014 r. Z pierwszego etapu konkursu, tj. testu sprawdzającego wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa uzyskała [...] pkt, z drugiego zaś, czyli pracy pisemnej sprawdzającej umiejętności stosowania argumentacji prawniczej, zasad wykładni oraz kwalifikowania stanów faktycznych uzyskała [...] pkt. Łącznie uzyskała więc [...] pkt i została umieszczona na [...] miejscu listy kwalifikacyjnej sporządzonej przez komisję konkursową.
W związku z tym, że Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie naboru na aplikację ogólną w 2014 r. wyznaczył limit 180 miejsc na tę aplikację, skarżąca nie została na nią przyjęta. Znalazło to odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr [...], od której skarżąca odwołała się do Ministra Sprawiedliwości, kwestionując oceny z pracy pisemnej oraz prawidłowość pytania w części testowej.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2396/12 (publ. cbois.nsa.gov.pl) dokonał dogłębnej analizy przepisów w zakresie uprawnień Ministra Sprawiedliwości w rozpatrywaniu odwołań kwestionujących prawidłowość wystawienia oceny w systemie punktowym przez członków komisji za pracę pisemną kandydata, stwierdzając, iż: "w dokumentach nazwanych "kryteriami oceny pracy pisemnej" dość dokładnie wymieniono elementy jakie powinna zawierać praca oraz przewidywany za nie limit punktów (np. 0-2) w ramach ich ogólnej liczby (25). Sporządzone przez oceniających pisemne uzasadnienia ocen, o których mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia (...) zostały przygotowane w oparciu o kryteria opracowane przez zespół konkursowy. Analiza "kryteriów oceny pracy pisemnej" wskazuje więc, że w ramach drugiego etapu konkursu kandydaci sporządzali pracę pisemną, w której pewne jej elementy podlegały oznaczonej obligatoryjnej punktacji i to niezależnie od uznania oceniającego.
Tak zwany margines swobody oceniającego zależny od jego wiedzy, doświadczenia, indywidualnych wymagań mógł przejawiać się w przyjętych przez zespół konkursowy granicach. W rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawie organy uznały, że w ogóle nie mogą kwestionować, kontrolować i sprawdzać pracy konkursowej i prawidłowości przyznanej punktacji z uwagi na niezależność powołanej komisji konkursowej i ograniczone w tym zakresie kompetencje Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury oraz Ministra. Sąd I instancji przyjął, że Dyrektor Szkoły ma zgodnie z § 9 rozporządzenia w odniesieniu do komisji zapewnić jedynie jej obsługę administracyjną i techniczną. Jest to stanowisko błędne, wyraz "jedynie" nie pojawia się w tym przepisie, a analiza przepisów ustawy i rozporządzenia nie wskazuje, aby rola Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w stosunku do komisji sprowadzała się wyłącznie do wymienionych w tym przepisie czynności.
Z art. 19 ustawy wynika, że to Dyrektor na podstawie listy kwalifikacyjnej ustala listę kandydatów zakwalifikowanych na aplikację, a następnie w oparciu o art. 23 ust. 1 wydaje decyzję w sprawie przyjęcia kandydata z listy. (...) przepis art.15. ust. 2 pkt 8 i 11 uprawniają, a w ocenie Sądu również zobowiązują organ do dokonania ustaleń w zakresie prawidłowości ustalenia wyników konkursu. Zagwarantowanie kandydatowi w ustawie (art. 21 ust.
2) prawa do wniesienia odwołania do Ministra, a następnie skargi do sądu powinno umożliwiać kwestionowanie przyznanej punktacji. (...) w przeciwnym wypadku prawo do odwołania byłoby iluzoryczne. Ostatecznie nie można wykluczyć, że członek komisji wskutek zwyczajnej omyłki błędnie ustali punktację. Opracowane przez zespół konkursowy "kryteria oceny pracy pisemnej" oraz sporządzane przez oceniających pisemne uzasadnienia ocen mają na celu przede wszystkim umożliwienie Dyrektorowi Krajowej Szkoły oraz Ministrowi Sprawiedliwości prawidłowe ustalenie stanu faktycznego dla potrzeb wydania rozstrzygnięcia w zakresie miejsca kandydata na liście i przyjęcia na aplikację. W ramach tych ustaleń mieści się również prawidłowość wystawienia oceny w systemie punktowym przez członka komisji za pracę pisemną kandydata sporządzoną w ramach drugiego etapu konkursu".
Z kolei w wyroku z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1461/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Jedną z zasad przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest zasada dwuinstancyjności, ustanowiona w art 78, który stanowi, że "Każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Realizacją tej zasady jest regulacja w art 23 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury o prawie odwołania: "Od decyzji, o której mowa w art. 1, przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia". Minister Sprawiedliwości ma rozpoznać odwołanie, co wyznacza obowiązek szczegółowego rozpoznania zarzutów wywiedzionych w odwołaniu. Dla wyznaczenia granic odwołania podstawowe znaczenie ma art. 16 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, który stanowi, że "Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską".
Ta kompetencja do sprawowania nadzoru merytorycznego ma znaczenie prawne dla rozpoznania odwołania przez rozważenie stawianych zarzutów merytorycznych. Nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym jest interpretacja przepisów prawa prowadząca do fikcji prawa odwołania. Fikcja rozpoznania odwołania to przytoczenie przepisów prawa i stwierdzenie braku kompetencji do merytorycznego rozpoznania odwołania (...). O ile Minister Sprawiedliwości nie jest właściwy do zmiany oceny, to podjęcie wyjaśnienia przez członków komisji prawidłowości przez ustosunkowanie się do zarzutów w odwołaniu daje podstawy do rozpoznania odwołania. Zarówno z przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, jak i z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 29 kwietnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków (...) nie ma podstaw prawnych do wyprowadzenia ograniczeń co do kontroli zasadności przyjętej oceny przez członków komisji konkursowej".
Podzielając w pełni powyższe poglądy należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości zwrócił się do członków komisji o zajęcie stanowiska co do merytorycznej trafności zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących oceny pracy pisemnej w zakresie rozwiązania kazusów.
W odpowiedzi przewodniczący komisji konkursowej przedstawił stanowisko, że: "Ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie przewiduje możliwości odwołania się przez kandydata na aplikację ogólną od oceny wystawionej przez komisję konkursową. Prawo odwołania się od decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację nie jest tożsame z prawem odwołania się od konkretnej oceny. Ustawa przewiduje inny sposób ograniczenia arbitralności oceniania przez komisję konkursową. Polega on na tym, że zakodowaną pracę kandydata sprawdza i ocenia niezależnie od siebie dwóch członków komisji, którzy są związani jedynie kryteriami opracowanymi przez zespół konkursowy. Oceny punktowe wystawione osobno za każdy kazus przez obydwu członków komisji są sumowane, a następnie obliczana jest średnia arytmetyczna. Wyliczona średnia stanowi ocenę przyznaną przez komisję. Jeśli zatem członkowie komisji nie popełnili błędów polegających na przyznaniu punktów w sposób sprzeczny z kryteriami i ich oceny nie są obarczone błędami arytmetycznymi, to ocena jest ostateczna i nie może być zmieniona w późniejszym czasie, w szczególności zaś po zdekodowaniu i przypisaniu jej konkretnemu kandydatowi.
Przyjęte w ustawie i opisane powyżej rozwiązanie uwzględnia specyfikę oceniania opracowań pisemnych w dziedzinie prawa. Właśnie z uwagi na tę specyfikę ocena pracy zawsze może spotkać się z polemiką. Powołanie w skład zespołu konkursowego oraz komisji konkursowej prawników o dużym doświadczeniu zawodowym i uznanym autorytecie, w połączeniu z mechanizmem ustalenia uśrednionych ocen punktowych daje gwarancję rzetelności wyników konkursu."
Ponadto organ odwoławczy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonał analizy ocen cząstkowych wystawianych przez obu członków komisji, w kontekście kryteriów oceny przyjętych przez komisję konkursową i stwierdził na tej podstawie, że ocena pracy skarżącej jest zgodna z miernikami przyjętymi przez komisję konkursową, nie zawiera błędów rachunkowych i odzwierciedla wartość merytoryczną jej pracy.
Minister Sprawiedliwości we własnym zakresie dokonał też oceny prawidłowości sformułowania pytania nr 5 w teście konkursowym. Podkreślił, iż logika tego pytania oraz kontekst, w jakim zostało ono postawione, jednoznacznie wskazuje, że należało udzielić odpowiedzi w sposób jasny i oczywisty wynikającej z art. 133 ust. 1 pkt 1 Konstytucji RP, (odpowiedź "C"), bez czynienia założenia, że chodzi o specyficzny rodzaj umów międzynarodowych oraz bez potrzeby odwoływania się do przepisów innych aktów prawnych niż Konstytucja.
W tej sytuacji zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest całkowicie chybiony. Podobnie rzecz się ma, z uwagi na przytoczoną przez Sąd argumentację organu odwoławczego, z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę, iż w kwestii pytania nr 5 testu, wypowiedział się również przewodniczący komisji konkursowej wyrażając pogląd, iż komisja konkursowa mogłaby dokonać modyfikacji w kluczu prawidłowych rozwiązań jedynie w drodze wyjątku, a to w sytuacji stwierdzenia w kluczu odpowiedzi np. omyłki pisarskiej lub drukarskiej. Takich uchybień nie stwierdzono ani w teście konkursowym, ani też w kluczu odpowiedzi, mając ponadto na uwadze, że zostały one opracowane przez zespół konkursowy złożony ze specjalistów z poszczególnych dziedzin prawa, a następnie zatwierdzone przez Ministra Sprawiedliwości.
Wyżej przedstawioną argumentacją Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż również zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa w związku z przepisami Konstytucji RP, są nieuprawnione.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.