Uzasadnienie
Skarżąca J. K. po odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. wniesionej przez nią skargi, zwróciła się o przyznanie jej w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
We wniosku podała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.761,22 zł brutto, którą wydaje w całości na bieżące wydatki. Podniosła, że do jej stałych kosztów utrzymania należą opłaty za mieszkanie - czynsz 313 zł, gaz - 71 zł, energia elektryczna - 50, leki - 230 zł, telefon - 50 zł, środki czystości - 50 zł, paliwo do samochodu - 200 zł, wyżywienie 600 - 700 zł. Natomiast rocznie wydaje, z uwagi na stan zdrowia, 900 zł na wizyty lekarskie u specjalistów, a na ubezpieczenie samochodu - 400 zł. Oświadczyła, że posiada mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 44 m2 oraz samochód osobowy marki ford focus z 2005 r., natomiast nie ma oszczędności.
Do wniosku dołączyła kopie PIT-40A, PIT-37, PIT/0 za 2015 r. oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Oznacza to, że skarżąca w tej sprawie jest zwolniona z ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron, korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku, jedynym dochodem gospodarstwa domowego wnioskodawczyni jest emerytura w wysokości około 1.760 zł brutto miesięcznie. Skarżąca jest osobą niepełnosprawną, znaczne kwoty wydaje na leki oraz wizyty u lekarzy specjalistów, po uiszczeniu opłat związanych z mieszkaniem, na codzienne utrzymanie zostaje jej około 600-700 zł miesięcznie.
W związku z powyższym oznacza to, że strona wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262, art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit e i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.