Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. S. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, datę ustalił na dzień [...] stycznia 2011 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. Dowódca [...] Policji w B., wydał w stosunku do [...] P. S. – pozostającego w służbie przygotowawczej policjanta [...] Policji w B. – opinię służbową stwierdzającą nieprzydatność do służby w Policji.
Od opinii policjant wniósł odwołanie.
Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. uchylił zaskarżoną opinię służbową i polecił wydanie nowej.
Dowódca [...] Policji w B. w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał w stosunku do P. S. opinię służbową za okres służby od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2010 r., w której stwierdził nieprzydatność wymienionego policjanta do służby.
Od opinii P. S. wniósł odwołanie.
Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną opinię.
Następnie wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. Dowódca [...] Policji w B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o zwolnienie P. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.).
W dniu [...] sierpnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2, oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny, na mocy którego zwolnił P. S. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2010 r., powołując się w uzasadnieniu na obligatoryjny charakter przepisu nakazującego zwolnienie policjanta, wobec którego stwierdzono w opinii służbowej nieprzydatność do służby w okresie służby przygotowawczej.
W dniu [...] sierpnia 2010 r. P. S. złożył odwołanie.
Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2010 r. Komendant Główny Policji uchylił w całości zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, że opinia z dnia [...] czerwca 2010 r. nie stanowi ostatecznej opinii, która skutkuje koniecznością wydania decyzji w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Podniósł, że w pierwszej kolejności powinno nastąpić wyłączenie z akt osobowych opinii służbowej z dnia [...] czerwca 2010 r., wezwanie do uzupełnienia odwołania i wówczas możliwe będzie rozstrzygnięcie o zwolnieniu lub pozostawieniu w służbie ww. W dniu [...] listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał rozkaz personalny, na mocy którego utrzymał w mocy zaskarżoną opinię, opinia służbowa z dnia [...] czerwca 2010 r. jako ostateczna została włączona do akt.
W dniu [...] grudnia 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego zwolnił P. S. ze służby w Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu powołał się na obligatoryjny charakter przepisu nakazującego zwolnienie policjanta, wobec którego stwierdzono w opinii służbowej nieprzydatność do służby w okresie służby przygotowawczej.
Od rozkazu P. S. złożył odwołanie, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a także art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7 kpa.
W uzasadnieniu odwołania przedstawił zarzuty, odnoszące się do opinii służbowej z dnia [...] czerwca 2010 r. ocen w poszczególnych kryteriach, jak również ustosunkował się do niektórych twierdzeń zawartych w części opisowej wymienionej opinii służbowej, podnosząc przy tym, że twierdzenia te są niezgodne z rzeczywistością, zarzucił przełożonym niewłaściwe postępowanie w stosunku do jego osoby, w tym zastraszanie i lobbing, mające na celu doprowadzenie do jego odejścia ze służby.
Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ wskazał na art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się z Policji w przypadku nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powołany przepis ma charakter obligatoryjny. Zakres postępowania dowodowego w sprawie ma charakter ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy opinia służbowa wydana policjantowi w okresie służby przygotowawczej zawiera stwierdzenie o nieprzydatności do służby, wydana jest przez właściwego przełożonego, opiniowany został zapoznany z opinią oraz czy jest ona ostateczna. Podkreślił, że postępowanie dotyczące zwolnienia ze służby w omawianym trybie jest autonomicznym względem postępowania dotyczącego opiniowanego policjanta.
Opinia z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana zgodnie z art. 35 ustawy o Policji, przez właściwego przełożonego, którym zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej był Dowódca [...] Policji w B. oraz z zachowaniem wymagań formalnych określonych w cytowanym rozporządzeniu. P. S. został zapoznany z opinią i skorzystał z przysługujących mu uprawnień dotyczących poddania opinii kontroli, wobec czego opinia z dnia [...] czerwca 2010 r. funkcjonuje w obrocie prawnym jako ostateczna.
W takiej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w B. był zobowiązany do zwolnienia P. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Organ zgodnie z art. 77 kpa zebrał materiał dowodowy.
Dalej organ podał, że opinia służbowa jest wydana w postępowaniu, które nie ma charakteru administracyjnego, a jedynie jest postępowaniem wewnętrznym, odrębnym i niezależnym, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów Policji, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wskazał ponadto, że stosownie do art. 130 § 1 i 2 kpa, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, zaś wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, rozkazowi nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 kpa, ani decyzja nie podlegała wykonaniu z mocy prawa.
Z uwagi na powyższe, po rozpatrzeniu odwołania P. S. należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i datę tę określono na nowo na dzień [...] stycznia 2011 r.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego zarzucając:
- - naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji,
- - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji,
- - art. 35 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji,
- - art. 9 kpa.
W uzasadnieniu skargi P. S. przede wszystkim kwestionował prawidłowość postępowania przy wydaniu opinii służbowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.
Zasadnie organ stwierdził, że zawarta w ww. przepisie ustawy o Policji regulacja dotycząca zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia niepozostawiający organowi możliwości uznania w tym zakresie, a jedynie nakładający nań konkretny obowiązek.
W przedmiotowej sprawie w dniu [...] kwietnia 2010 r. Dowódca [...] Policji w B. wydał opinię służbową w związku z upływem okresu opiniowania w służbie przygotowawczej P. S., za okres od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2010 r. W opinii stwierdzono, że ww. jest nieprzydatny do służby.
Po wyczerpaniu trybu odwoławczego rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. [...] Wojewódzki Komendant Policji w B. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową z dnia [...] czerwca 2010 r.
Następnie P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 132/11, postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że w sprawie opiniowania służbowego policjantów obowiązuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 sierpnia 2010 r. (Dz. U. Nr 170, poz. 145), które w § 8 nie przewiduje możliwości wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego od opinii i wobec tego okresowa opinia służbowa funkcjonariusza Policji o jego przydatności do służby nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Tak więc sporządzona opinia służbowa stała się ostateczna. Zawiera ona stwierdzenie o nieprzydatności skarżącego do służby.
Tak więc organ w tej sytuacji mógł ograniczyć się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie ta opinia wywołuje. Prowadzone postępowanie dotyczące zwolnienia policjanta ze służby jest bowiem autononomiczne w stosunku do postępowania dotyczącego wydania opinii służbowej.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, wobec opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność policjanta do służby, organ musi obligatoryjnie podjąć decyzję o zwolnieniu ze służby.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.