Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 maca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 707/15 uwzględnił skargę J. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie domowym, i uchylił zaskarżoną decyzje oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r., pełnomocnik skarżącego adwokat I. K. wystąpił do WSA w Warszawie o uzupełnienie przedmiotowego wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r., poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. Wnioskodawca podniósł, że Sąd nie zawarł w wyroku orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania, mimo, że skarżący wnosił to pisemnie w skardze (k- 4).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 3 tego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Z kolei w myśl art. 200 cytowanej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia spraw. Zgłoszenie przez stronę wniosku o przyznanie należnych kosztów, powinno nastąpić najpóźniej przez zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia (art. 210 § 1 cytowanej ustawy). Wniosek strony o zwrot kosztów sąd obowiązany jest przy tym rozstrzygnąć w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 209 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 205 § 2 cytowanej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Stosownie do treści § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust 1 pkt 1 lit c powołanego rozporządzenia stawka minimalna za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych.
W niniejszej sprawie Sąd w treści wyroku z dnia 4 marca 2016 r., nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, choć strona skarżąca w złożonej do Sądu skardze zawarła stosowny wniosek. Z tego względu wniosek o uzupełnienie wyroku uznać należy za zasadny.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157, art. 209 oraz art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.