Uzasadnienie
W. C. przedmiotem skargi z dnia 22 listopada 2010 r. (wniesionej w dniu 25 listopada 2010 r.) uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Decyzją tą Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia skarżącemu – Zastępcy Prezesa Wojskowego Sądu [...] w [...] – wysokości wynagrodzenia miesięcznego od dnia 1 lipca 2010 r.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi W. C. podniósł m.in., że zgodnie z treścią pouczenia zamieszczonego w zaskarżonej decyzji przysługiwało od niej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący stwierdził zatem, że wobec tak sformułowanej treści tej części decyzji, nie został pouczony o tym, że wydana przez Ministra Obrony Narodowej decyzja jest decyzją organu pierwszej instancji wydaną w nowej sprawie i służy od niej odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Toteż, w ocenie skarżącego, z uwagi na opisane brzmienie pouczenia co do środków zaskarżenia i upływ terminu do ich wniesienia, koniecznym stało się złożenie do organu wniosku o sprostowanie pouczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że, wobec treści pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zbliżającym się terminie końcowym do jej wniesienia (24 listopada 2010 r.), koniecznym stało się również wniesienie skargi do WSA w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o umorzenie postępowania. Organ stwierdził, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. sprostował zamieszczone w zaskarżonej decyzji pouczenie i nadał mu prawidłowe brzmienie pouczając o prawie i terminie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a skarżący skorzystał z tego prawa.
Z kolei, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2010 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
Zdaniem organu, oznacza to, że żądania skargi zostały spełnione, a postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że W. C. przedmiotem skargi uczynił decyzję administracyjną wydaną przez Ministra Obrony Narodowej przed złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi i jest niezależny od treści zawartego w decyzji administracyjnej pouczenia co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego.
Usunięcie bowiem niekorzystnych skutków błędnego pouczenia, czy też niekorzystnych skutków braku prawidłowego pouczenia następuje w ramach odrębnych instytucji – bądź to instytucji postępowania administracyjnego, bądź to instytucji postępowania sądowoadministracyjnego (wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) – z tą jednak uwagą, że przedmiotem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego musi być zawsze decyzja ostateczna, tj. decyzja wydana po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie.
Jakkolwiek W. C. skorzystał z tych instytucji i w toku postępowania administracyjnego złożył wniosek o sprostowanie decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. sprostował zamieszczone w decyzji z dnia [...] października 2010 r. błędne pouczenie i tym samym, z chwilą doręczenia tego aktu, otworzył skarżącemu 14- dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to skarżący przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję wydaną przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie.
W tej sytuacji wniesiona skarga nie mogła być rozpoznana, a postępowanie nie podlegało umorzeniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.