Uzasadnienie
P. S. wraz ze skargą na decyzję Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
We wniosku podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z bezrobotną córką, a jego jedyny dochód stanowi emerytura w wysokości 1.600 zł oraz dodatek opiekuńczy w kwocie 200 zł. Podniósł, że nie podsiada wraz z córką majątku ani oszczędności.
Wyjaśnił, że do stałych kosztów utrzymania należą: czynsz - 938 zł, opłaty za telefon - 100 zł, koszty zakupu leków - 200 zł, wyżywienie 400 zł miesięcznie, opłaty za prąd i gaz - 450 zł co dwa miesiące.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Skarżący przedmiotowy wniosek złożył w sprawie dotyczącej ubezpieczeń społecznych, dlatego zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron, korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i § 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżący jest osobą starszą (ur. w 1929 r.), schorowaną, niepełnosprawną z ustalonym znacznym stopniem niepełnosprawności orzeczonym na stałe, ma na utrzymaniu bezrobotną córkę. Utrzymuje się z emerytury, która wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi łącznie 1.800 zł. Z uwagi na stan zdrowia na konieczne leki wydaje 200 zł miesięcznie, ponosi też koszty utrzymania mieszkania. W konsekwencji oznacza to, że strona wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i córki.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.