Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2008 r. wydał postanowienie nr [...] o niedopuszczalności odwołania złożonego przez S. F. od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że Komendant Stołeczny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. o zwolnieniu S. F. ze służby w Policji.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] lipca 2007 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta zawierała błędne pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zgodnie z pouczeniem S. F. wniósł odwołanie do tego organu. W dniu 5 grudnia 2007 r. ww. został poinformowany przez Komendanta Głównego Policji o błędnym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił również, że jego decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. jest ostateczna i jako taka może zostać zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto organ wezwał ww. do sprecyzowania, czy złożone odwołanie należy traktować jak skargę, czy jako odwołanie.
W udzielonej w dniu 2 stycznia 2008 r. odpowiedzi skarżący podał, że w jego sprawie należy postąpić "tak jak nakazuje prawo". W tej sytuacji odwołanie zostało przekazane do Sądu, który zwrócił je do organu, wyjaśniając, że jego adresatem jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie stanowi ono zatem skargi w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd podkreślił również, że w przedmiotowym piśmie S. F. nie wskazał, że jego odwołanie jest skargą do sądu administracyjnego. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji odwołanie ww. wraz z aktami sprawy przekazał do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Zgodnie z art. 15 Kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Stosownie do art. 127 § 1 Kpa odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Wyczerpanie przez stronę możliwości dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej powoduje niedopuszczalność odwołania.
Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez S. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podał w niej, że odwołanie było niedopuszczalne, ale należało potraktować je jako skargę do sądu administracyjnego, ponieważ taka jest droga prawna. Ponadto skarżący odniósł się do prowadzonego w stosunku do niego postępowania dyscyplinarnego i decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w ostateczna decyzja Komendanta Głównego Policji zawierała błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia.
Skarżący, działając zgodnie z pouczeniem, adresatem odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji uczynił Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które zostało potraktowane jako skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane oraz oznaczenie rodzaju pisma.
Przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Komendanta Głównego Policji odwołanie z dnia 16 lipca 2007 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie spełniało powyżej określonych warunków i z tych względów zostało zwrócone do nadawcy.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2007 r. został poinformowany przez Komendanta Głównego Policji o tym, że w jego decyzji zawarto błędne pouczenie, jak również o tym, że właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga do sądu administracyjnego. Ponadto skarżący został wezwany do sprecyzowania charakteru jego pisma (odwołania) z dnia 16 lipca 2007 r., czy jest ono skargą do sądu administracyjnego, czy odwołaniem do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżący nie wykonał wezwania organu, a w piśmie z dnia 2 stycznia 2008 r. podał, "że w jego sprawie należy postąpić tak, jak nakazuje prawo".
Zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, które stanowi jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 17.11. 1997 r. sygn. akt III SA 1279/97)
Wobec braku jednoznacznego stanowiska skarżącego w przedmiocie złożonego pisma (odwołania), Komendant Główny Policji przekazał je do wskazanego przez skarżącego organu, tzn. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który wydał zaskarżone postanowienie.
Zdaniem Sądu, takie działanie organu było niezasadne.
W zaistniałej sytuacji procesowej właściwym rozstrzygnięciem w sprawie byłoby wydanie przez Komendanta Głównego Policji postanowienia o pozostawieniu odwołania skarżącego bez rozpoznania, bez przekazywania go do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jednakże to uchybienie, w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy.
Organ zasadnie uznał, że przedmiotowe odwołanie było bowiem niedopuszczalne, gdyż od ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji przysługiwała skarżącemu skarga do sądu administracyjnego, a nie odwołanie.
Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż nie odnoszą się one do zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji