Uzasadnienie
W.S. w dniu [...] kwietnia 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w R. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] dotyczącą przeniesienia z urzędu ww. funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby z Zakładu Karnego w R. do Zakładu Karnego w L. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w R. decyzją Nr [...] przeniósł W.S. z dniem [...] lutego 2010 r. z urzędu do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w L..
Następnie w dniu [...] stycznia 2010 r. W.S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wnosząc o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.
W dniu [...] lutego 2010 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w R. z dnia [...] stycznia 2010 r.
W decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie priorytetową kwestią jest zakres celowościowy samej instytucji przeniesienia z urzędu do innej jednostki organizacyjnej w celu dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza Służby Więziennej. Organ wskazał, że przeniesienie z urzędu nie wymaga zgody funkcjonariusza i pozostaje w gestii właściwego przełożonego, którym w tym przypadku jest Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w R.. Taki tryb przeniesienia znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, który wskazuje wprost, że funkcjonariusza można przenieść z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej.
Dalej organ podniósł, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w R. wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. miał na uwadze przede wszystkim ważny interes służby, za który uznał konieczność prawidłowej realizacji zadań służbowych w nowoutworzonym oddziale terapeutycznym w Zakładzie Karnym w L..
Powyższa decyzja z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] stała się przedmiotem skargi W.S. do tutejszego Sądu.
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r.
Ponadto W.S. w skardze podniósł, że przeniesienie do L. lub do M., czyli jak twierdzi do miejscowości odległych od miejsca zamieszkania skarżącego i jego rodziny o 100 km wiązałoby się z przeorganizowaniem życia i codziennego funkcjonowania. Decyzja o przeniesieniu wg skarżącego pociąga za sobą określone konsekwencje dla całej rodziny.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej w W. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2010 r. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżoną decyzję, nie dopuścił się naruszenia prawa.
W myśl art. 34 ust. 1 ustawy o służbie więziennej (Dz. U. z 2002, Nr.207, poz.1761) funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby, albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby; ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza, a funkcjonariusz może być przeniesiony również na własną prośbę, jeśli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe.
Sposób sformułowania powyższego przepisu wskazuje na to, iż ustawodawca, przy problematyce czasowego przeniesienia funkcjonariusza, postawił główny nacisk na szeroko rozumiany interes służby. Zarówno bowiem przeniesienie dokonane z inicjatywy organu, jak też przeniesienie na wniosek strony zostało uzależnione od tego, czy przemawia za tym potrzeba służby, lub czy nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe. Okoliczności wynikające z potrzeby służby są więc podstawowymi kryteriami, którymi winien kierować się organ dokonując przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Co zaś się tyczy interesu funkcjonariusza, to ustawodawca nie tylko nie postawił go w niniejszej sprawie na równi z interesem służby, ale wręcz nie przewidział konieczności badania jego istnienia. Jest to jednakże zrozumiałe, biorąc pod uwagę specyfikę omawianej służby i konieczność hierarchicznego podporządkowania się funkcjonariusza decyzjom przełożonych.
W tym zakresie organ zasadnie wywodzi, iż strona wyrażając chęć pełnienia przedmiotowej służby, godziła się jednocześnie na wynikające z tego faktu ograniczenia własnych potrzeb, i podporządkowania ich interesowi służby.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ wydając skarżoną decyzję, nie naruszył obowiązującego prawa. W sposób wyczerpujący uzasadnił istnienie interesu służby przemawiającego za przeniesieniem czasowym funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. W świetle powyższych rozważań, organ nie był zaś zobligowany do tego, aby badać istnienie interesu funkcjonariusza, którego przeniesienie ma dotyczyć. Z braku rozważań organu w tym zakresie nie można więc czynić mu skutecznego zarzutu. Jak już bowiem wskazano na wstępie, potrzeby służby ustawodawca uwypuklił jako jedyne kryterium uzasadniające dokonanie przeniesienia.
W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).