Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, na podstawie art. 112 pkt 1 i art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), przychylając się do wniosku Komendanta Portu Wojennego z dnia [...] września 2005 r., zwolnił [...] M. K. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2006 r. i przeniósł do rezerwy.
W uzasadnieniu podał, że Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. wyrokiem z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] uznał M. K. winnym popełnienia przestępstwa określonego w art. [...] Kodeksu karnego i orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Stwierdził, iż wyżej wymieniony wyrok jest prawomocny od dnia [...] września 2005 r. Wskazał jednocześnie, że Komendant Portu Wojennego H. nie skorzystał, na podstawie § 10 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, z prawa złożenia wniosku o zatrzymanie żołnierza w dalszej służbie wojskowej. W ocenie organu zwolnienie ze służby uzasadnia charakter popełnionego czynu oraz wniosek dowódcy jednostki wojskowej o zwolnienie żołnierza ze służby.
Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu odwołania, w którym M. K. wskazał na swoją dotychczas nienaganną postawę w służbie oraz fakt [...], decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w części dotyczącej daty zwolnienia, ustalił datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na dzień [...] lutego 2006 r., w pozostałej części utrzymał wymieniony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 112 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia, pozostawioną ocenie uprawnionego organu. Stwierdził, iż M. K. dwa razy został skazany za przestępstwo określone w art. [...] Kodeksu karnego wyrokami Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia [...] lipca 2003 r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...].
Podał, że stanowiący podstawę zwolnienia przepis art. 112 pkt 1 ustawy pragmatycznej pozostaje w ścisłym związku z art. 2 i art. 3 tej ustawy i zgodnie z treścią tych przepisów, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na charakter przestępstw, które popełnił M. K., organ II instancji uznał, że nie posiada on nieposzlakowanej opinii, a zatem jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej jest w pełni uzasadnione. Na koniec wskazał, że zmiany daty zwolnienia dokonano w zw.
z art. 130 § 2 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej i poprzedzającego ją rozkazu Szefa Sztabu Generalnego MON. Podał, że nie kwestionuje ustaleń organu, jednakże prosi o złagodzenie zastosowanej wobec niego kary.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola decyzji administracyjnych ograniczona jest zatem do badania zgodności tych rozstrzygnięć z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Dlatego Sąd nie może badać celowości decyzji realizujących określoną politykę kadrową, jeżeli tylko mieszczą się w ramach prawa i nie stanowią jego nadużycia. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Sąd nie stwierdził uchybień prawa, które mogłyby skutkować ich uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności.
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) przewiduje zarówno przypadki obligatoryjnego, jak i fakultatywnego zwolnienia ze służby. Podstawę materialnoprawną decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowił przepis art. 112 pkt 1 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483). Zgodnie z art. 112 pkt 1 wymienionej ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary.
Fakt skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary należy do tych przypadków, w których zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji właściwego organu, w tym przypadku Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
W sprawie bezsporne jest, że M. K. skazany został prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...] na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący dwa lata. Po uprawomocnieniu się orzeczenia, Komendant Portu Wojennego wystąpił, stosownie do § 10 ust. 1 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, do Szefa Sztabu Generalnego WP z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary - dowódca jednostki występuje z wnioskiem do organu zwalniającego, poprzez organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dowódca jednostki nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z ust. 2 § 10 rozporządzenia i nie wnioskował o zatrzymanie żołnierza w dalszej służbie wojskowej.
Podkreślić należy, iż skarżący nie kwestionuje prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ w zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z Ministrem Obrony Narodowej, że okoliczności, w których doszło do popełnienia przestępstwa, pozostają bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ustawodawca nie uzależnił bowiem możliwości zastosowania art. 112 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych od okoliczności, w których doszło do popełnienia przestępstwa. Dodać trzeba, że podejmując decyzję o zwolnieniu organ podał powody, dla których nie jest możliwe dalsze pozostawanie żołnierza w służbie.
Ustalił i wskazał, że skarżący już po raz drugi skazany został prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W tej sytuacji w pełni podzielić należało pogląd organu, że M. K. utracił nieposzlakowaną opinię, o której mowa w art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nieposzlakowana opinia wymagana jest nie tylko przy powołaniu do zawodowej służby wojskowej ale również w trakcie całego jej trwania.
Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie w treści obowiązujących przepisów prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.