Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], którą to decyzją odmówiono D. K. przydzielenia miejsca w internacie (kwaterze internatowej).
W motywach uzasadnienia organ podał, że D. K. wykupił w dniu [...] listopada 2004 r. od WAM lokal mieszkalny, położony w [...] z pomniejszeniem w cenie nabycia. Wyjaśnił, że stosownie do art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), żołnierzowi prawo do zakwaterowania nie przysługuje, jeśli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Agencji z pomniejszeniem w cenie nabycia. Organ podał też, że miejscowość [...], gdzie żołnierz zajmuje lokal mieszkalny, jest miejscowością pobliską do [...], w którym żołnierz pełni służbę. Wskazał, że miejscowością pobliską jest, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...), miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorczego nie przekracza, zgodnie z rozkładem jazdy, dwóch godzin w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania.
Ustalił, że pomiędzy [...] a [...] czas przejazdu wynosi 97 minut, nie przekracza 2 godzin, a zatem zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu (...), D. i K. nie przysługuje miejsce w internacie lub kwaterze internatowej w I. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, skarżący podniósł naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), nadto naruszenie art. 7 k.p.a.
Skarżący zarzucił, że czas przejazdu żołnierza do miejsca pełnienia służby i z powrotem winien być liczony od najbliższego przystanku jego miejsca zamieszkania, a zatem w obrębie miasta, w którym żołnierz zamieszkuje.
Podniósł, że ustawodawca, w treści art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...), w sposób jednoznaczny zakreślił sposób wyliczenia czasu przejazdu żołnierza z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Wskazał, że najbliższą dla niego stacją jest stacja [...] i łączny czas jego przejazdu w obie strony wynosi 141 minut.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej lub wypłaty świadczenia mieszkalnego.
Zgodnie z art. 51 ust. 4 ww. ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, miejsce w internacie lub kwaterze internatowej nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub dyspozycji, albo w miejscowości pobliskiej, albo żołnierz zawodowy zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe w tej miejscowości, korzystając z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust.
6. W myśl art. 21 ust. 6 pkt 3 cytowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Natomiast na podstawie art. 21 ust. 10 ustawy, prawo do zakwaterowania, realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego, wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust.
6. Bezsporne w sprawie jest, że D. K. wykupił w dniu [...] listopada 2004 r. lokal od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, położony w [...], a więc skorzystał z uprawnień określonych w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zamieszkuje w lokalu położonym w [...].
W myśl art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, miejscowość pobliska, to miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza, zgodnie z rozkładem jazdy, dwóch godzin w obie strony, łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania.
Zasadnicze znaczenie w sprawie ma ocena, czy miejscowość, w której skarżący pełni służbę ([...]) jest miejscowością pobliską do miejsca zamieszkania ([...]). Żołnierzowi przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, jeżeli miejscowość, w której zamieszkuje nie jest miejscowością pobliską. Zatem dojazd z takiej miejscowości do miejsca pełnienia służby i następnie powrót do niej środkami lądowego transportu publicznego powinien przekroczyć łącznie czas dwóch godzin.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, iż miejscowość [...] jest miejscowością pobliską w stosunku do [...].
Przy ustaleniu czasu dojazdu z/do miejsca pełnienia służby należy bowiem uwzględnić jedynie przewoźników publicznych, zapewniających transport z jednej miejscowości do drugiej i tylko przystanki tych środków transportu na tej trasie można oceniać. Przystanki zaś w obrębie tej samej miejscowości tj. komunikacji miejskiej, nie mogą być brane pod uwagę, albowiem definicja miejscowości pobliskiej mówi o miejscowości, do której najkrótszy czas dojazdu nie przekracza dwóch godzin w obie strony. Zatem nie można włączać do czasu przejazdu do/z miejscowości, czasu poruszania się po miejscowości pobliskiej środkami komunikacji miejskiej, gdyż prowadziłoby to do nieuprawnionego rozszerzenia definicji ustawowej.
Przepis art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...) konkretyzuje, iż trasę dojazdu wyznacza stacja (przystanek) najbliższy miejscu pełnienia służby oraz stacja (przystanek) najbliższy miejscu zamieszkania, brak zatem podstaw do uwzględnienia funkcjonującej w obrębie danej miejscowości komunikacji miejskiej. Co prawda ustawodawca w przypadku żołnierzy zawodowych nie zastrzegł na wzór innych ustaw mundurowych (np. o Policji, o Służbie Więziennej), że nie uwzględnia się dojazdu w obrębie miejscowości zamieszkania, czy pełnienia służby. Jednak w uzasadnieniu projektu (druk sejmowy nr 1945) ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, któray z dniem 1 lipca 2010 r. nadał nowe brzmienie definicji miejscowości pobliskiej, prawodawca wskazuje na spójność tego pojęcia z funkcjonującym rozwiązaniem w ustawie o Policji (art. 88 ust. 4), które wyklucza komunikację w obrębie miejscowości.
Zatem wolą ustawodawcy było, aby pojęcia te były rozumiane tożsamo. Choć ta wykładnia autentyczna jest nieoficjalna i prawnie nie wiąże, to jednak powinna być brana pod uwagę przy interpretacji wskazanych regulacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 398/11).
Dosłowne odczytywanie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu (...) prowadzić by mogło do sytuacji naruszających konstytucyjnie chronioną zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Po pierwsze, nie wszystkie miejscowości posiadają komunikację w obrębie miejscowości. Po drugie, komunikacja miejska z przyczyn oczywistych nie uwzględnia najkrótszej drogi wyjazdu z danej miejscowości. Dojazdy komunikacją miejską wraz z przesiadkami, w obrębie większych aglomeracji miejskich, ze względu na wielość przystanków i ruch miejski, mogą bez wątpienia przekroczyć w obie strony 2 godziny i wtedy, mimo, że żołnierz de facto zamieszkiwałby w miejscowości pełnienia służby lub tuż za jej granicami, przysługiwałoby mu prawo do zwrotu kosztów dojazdów. Choć logicznie rzecz ujmując byłaby to miejscowość pobliska, bądź nawet ta sama. Interpretacja przepisu powinna być uniwersalna i wykluczać sprzeczności.
Reasumując, organ prawidłowo ustalił, iż czas przejazdu pomiędzy stacją najbliższą miejsca zamieszkania tj. [...], a stacją najbliższą miejsca pełnienia służby tj. [...], wynosi 97 minut. Organ uwzględnił połączenia [...] – [...] 06:34 – 07:24 (50 minut) oraz [...] – [...] 15:34 – 16:21 (47 minut).
Organy zasadnie zatem przyjęły, iż skarżący zamieszkuje w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby, ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie przysługuje mu miejsce w internacie lub kwaterze internatowej w [...].
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.