Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Wa 132/15, zostało przyznane M. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu, w celu wniesienia skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem dla M. G. adwokata K. P. Pismem z dnia 23 czerwca 2015 r. wyznaczony pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
W powyższym piśmie wskazał (na wezwanie Sądu), że skarżąca przed złożeniem skargi nie wezwała Zarządu Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r. odrzucił wniesioną skargę.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 460), zwanym dalej rozporządzeniem.
Z treści art. 250 cytowanej ustawy wynika obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona. Sąd bowiem, w tym zakresie, odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych. (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007 r., s. 317).
Należy podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93).
Zasądzając opłatę za czynności adwokata sąd zobowiązany jest, stosownie do treści § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, brać pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i jego wkład pracy.
Należało więc zbadać, czy w sprawie wystąpiły przesłanki, uzasadniające przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu.
W niniejszej sprawie – jak wynika z akt – upoważniony aplikant radcowski zapoznał się z aktami sprawy, pełnomocnik jednak, poza odpowiedzią na wezwanie Sądu (pismo z dnia 23 czerwca 2015 r.), nie sporządził żadnego pisma procesowego, nie zajął stanowiska w sprawie, nie składał jakichkolwiek wniosków w imieniu strony. Ponadto nie wskazał za jakie czynności domaga się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W ocenie referendarza sądowego, pełnomocnik z urzędu nie przyczynił się w żadnym stopniu do pozytywnego dla skarżącej zakończenia postępowania przed Sądem. Nadto stwierdzony nakład pracy nie uprawniania do skutecznego ubiegania się o wynagrodzenie, gdyż nie wypełnia wymaganych przez prawo znamion realnie udzielonej pomocy. W tych okolicznościach przyznanie wynagrodzenia adwokatowi stanowiłoby nieuzasadniony wydatek z budżetu państwa.
Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy oraz w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.