Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania G. O. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie odmowy ustalenia prawa od wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym.
Postanowienie to zostało przesłane na adres R. [...]. Odbiór przesyłki potwierdził K. O. ojciec G. O. W dniu 4 grudnia 2014 r. G. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane wyżej postanowienie Komendant Głównego Policji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wysłane na jego adres zameldowania, a nie na adres faktycznego zamieszkania. Podniósł, że o zmianie adresu zamieszkania, informował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiednim raportem. Na tej podstawie wypłacane mu są należne świadczenia z tytułu dojazdów i braku mieszkania. Wyjaśnił również, że o wydaniu zaskarżonego postanowienia dowiedział się w dniu 27 listopada 2014 r. podczas przeglądania jego akt osobowych.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, iż trudno dać wiarę skarżącemu, co do jego braku wiedzy o otrzymaniu zaskarżonego postanowienia, a co najmniej, co do braku wiedzy o doręczeniu tego postanowienia jego ojcu. Wskazał, że strona postępowania powinna dbać o swoje interesy w sposób należyty. Wskazał, że w aktach osobowych skarżącego brak jest raportu informującego przełożonego służbowego o zmianie miejsca zamieszkania. Skarżący powinien poinformować przełożonego o zmianie adresu zamieszkania raportem, drogą służbową. Zatem nawet jeśli skarżący zmienił adres, to pominięcie drogi służbowej niweczy skutek powiadomienia o zmianie adresu. Tym samym korespondencja wysłana pod adres figurujący w aktach osobowych, prawidłowo zgłoszony, powinna być uznawana za skutecznie doręczoną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy).
Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 cytowanej ustawy, tj. w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że o wydaniu zaskarżonego postanowienia dowiedział się w dniu 27 listopada 2014 r. podczas przeglądania swoich akt osobowych. Za datę ustania przyczyny uchybienia terminu należy w tej sytuacji uznać ten właśnie dzień. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został złożony w dniu 4 grudnia 2014 r., wniesiony został w terminie określonym w art. 87 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się do podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy stwierdzić, iż zasługują one na uwzględnienie.
Przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi był w niniejszej sprawie brak wiedzy skarżącego o wydaniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnosił, że zaskarżone postanowienie zostało przesłane na jego adres zameldowania, a nie na adres zamieszkania, o którym informował organ.
Niezależnie od tak przedstawionej argumentacji należy zwrócić uwagę na inną istotną w sprawię okoliczność. W piśmie z dnia 7 marca 2014 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], które to pismo zainicjowało postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, skarżący nie wskazał żadnego adresu korespondencyjnego. Skarżący podał jedynie swoje stanowisko służbowe: [...] Wydziału [...] KWP w [...]. Pismo to nie zawierało zatem jednego z elementów wymaganych dla podania, określonych w art. 63 § 2 k.p.a.
Dane wskazane przez skarżącego w powyższym podaniu mogły sugerować, iż jego wolą jest, aby korespondencja w prowadzonym postępowaniu była mu doręczana w miejscu jego pracy. Możliwość taką przewiduje art. 42 § 1 k.p.a. Z akt postępowania administracyjnego oraz z wyjaśnień skarżącego zawartych w skardze wynika, że do momentu zakończenia postępowania przed organem I instancji, kierowana do niego korespondencja była mu rzeczywiście doręczana w miejscu pracy. Mimo zatem braku wskazania adresu do korespondencji w podaniu wszczynającym postępowanie organ I instancji nie miał wątpliwości, co do tego, gdzie ma dokonywać doręczeń skarżącemu. W tej sytuacji skarżący miał prawo oczekiwać, że korespondencja od organu II instancji będzie mu doręczana w analogiczny sposób.
Doręczenie zaskarżonego postanowienia dokonane zostało tymczasem na adres zameldowania skarżącego widniejący w jego aktach osobowych. Doręczenie w tym miejscu nastąpiło więc mimo tego, że skarżący nie wskazywał tego adresu jako jego adresu korespondencyjnego oraz mimo tego, że organ I instancji dokonywał skarżącemu doręczeń w miejscu jego pracy.
Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika organu argumentu, iż skarżący nie poinformował drogą służbową o zmianie adresu zamieszkania należy stwierdzić, że istotnie w aktach osobowych brak jest raportu skarżącego w tej sprawie. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że w aktach tych znajduje się protokół powypadkowy nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. (karta nr 59, Rozdział III akt osobowych), gdzie jako adres zamieszkania skarżącego wskazano K. [...], a więc adres inny niż jego adres zameldowania. Ponadto, jak wskazuje skarżący, w związku ze zgłoszoną zmianą miejsca zamieszkania otrzymuje on świadczenia z tytułu dojazdów do pracy oraz braku mieszkania.
Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności należy zauważyć, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia istniały wątpliwości co do tego, jaki jest adres do doręczeń skarżącego, które to wątpliwości nie zostały wyjaśnione przez organy prowadzące postępowanie. W efekcie tego doręczenie zaskarżonego postanowienia dokonane zostało na adres, pod którym skarżący nie zamieszkiwał. Wniesienie skargi było zatem możliwe dopiero po uzyskaniu przez skarżącego wiedzy o wydaniu tego postanowienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.