Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez K.K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji "w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby policjanta" - utrzymał w mocy w/w postanowienie organu pierwszej instancji.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] lipca 1993 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał orzeczenie o ukaraniu skarżącego K.K. - obwinionego o to, że w dniu [...] lipca 1993 r. ok. godz. [...], będąc w stanie nietrzeźwości, kierował prywatnym samochodem osobowym i doprowadził do spowodowania wypadku drogowego, w wyniku którego śmierć poniósł jeden z pasażerów, a drugi odniósł ciężkie obrażenia ciała - karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Następnie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) - zwolnił Pana K.K. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 1993 r.
W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 1995 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 1995 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego w/w orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1993 r. o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 1995 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 154 k.p.a., uchylił swój rozkaz personalny z dnia [...] lipca 1993 r., ustalając nową datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na dzień [...] października 1993 r.
W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. odmówił stwierdzenia nieważności zarówno rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r., jak i decyzji nr [...] z dnia [...] października 1995 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].
Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji została zaskarżona do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] marca 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi K.K., uchylił w/w decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. stwierdzając, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że zmiana decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie była możliwa z uwagi na fakt, iż decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją będącą źródłem praw i obowiązków.
Biorąc pod uwagę zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powyższym wyroku, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2001 r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 1995 r., a także odrębną decyzją również datowaną na dzień [...] października 2001 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 1993 r.
W tej sytuacji, mając na względzie fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, w myśl art. 42 ust. 1 ustawy o Policji stanowiło podstawę przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. przywrócił skarżącego do służby w Policji, mianował funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisko asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], przyznał świadczenie pieniężne na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji za okres trzech miesięcy oraz zaliczył wymienionemu wysługę lat do celów uposażeniowych w wysokości: 7 lat, 11 miesięcy i 28 dni.
Powyższy rozkaz personalny Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. uchylił w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i postanowił przyznać to świadczenie za okres 6 miesięcy, natomiast w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.
W wyniku wniesionej przez stronę skarżącą skargi, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA 321/02, oddalił skargę w części dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy, w pozostałym natomiast zakresie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej wysługi lat dla celów uposażeniowych.
Mając na uwadze fakt pozostawania w obiegu prawnym prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. zwolnił K.K. ze służby Policji z dniem [...] lutego 2002 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Powyższa decyzja została stronie skarżącej doręczona w dniu 21 stycznia 2002 r. i nie była przez skarżącego kwestionowana w postępowaniu odwoławczym.
W wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę skarżącą odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Głównego Policji.
Następnie, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez skarżącego na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 4177/02, oddalił skargę.
Niezależnie od powyższego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wznowił postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. odmówił uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2002 r.
W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
Mając powyższe na względzie doszło do sytuacji, w której skarżący K.K. został ostatecznie i prawomocnie zwolniony ze służby w Policji, w trybie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, z dniem [...] lutego 2002 r.
Z kolei, w wyniku oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi K.K. na decyzje Komendanta Głównego Policji i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby zakończyło się jego umorzeniem przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] maja 2003 r.
W tej sytuacji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ustalił skarżącemu K.K. wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 2001 r. i jednocześnie określił na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10%.
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący K.K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o "wydanie decyzji (...) w sprawie skutków finansowych zwolnienia ze służby", w petitum którego zwrócił się o wydanie przez organ "decyzji (...) w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby policjanta, wcześniej do tej służby przywróconego, tj.:
- - dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów obliczenia wskaźnika wzrostu uposażenia zasadniczego,
- - dotyczącej wysokości i składników uposażenia zasadniczego zwolnionego policjanta,
- - dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów odprawy oraz wysokość tej odprawy należnej zwolnionemu policjantowi,
- - obliczenia premii rocznej".
W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie art. 61a k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w [...] na wstępie zwrócił uwagę, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest określona w art. 16 § 1 zdanie 2 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych, zgodnie z którą uchylenia lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Organ pierwszej instancji zauważył, że powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, która musi dotyczyć tych samych podmiotów oraz posiadać ten sam przedmiot, tj. podstawę prawną, podstawę faktyczną i treść żądania strony.
Jednocześnie, organ pierwszej instancji wskazał, że wszczęcie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, narusza bowiem zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz pewność obrotu prawnego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że warunkiem sine qua non wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Według organu, tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1948/18).
Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, że jeżeli chodzi o wniosek skarżącego o wydanie decyzji "dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów obliczenia wskaźnika uposażenia zasadniczego", należy zauważyć, iż sprawa ta została rozstrzygnięta decyzją administracyjną - rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2006 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzją tą ustalono wzrost uposażenia zasadniczego w związku z ustaleniem wysługi lat na dzień przywrócenia do służby skarżącego, tj. na dzień [...] grudnia 2001 r. i określono na ten dzień termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10 %.
Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o wydanie decyzji "dotyczącej wysokości i składników uposażenia zasadniczego zwolnionego policjanta", Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że sprawę tę rozstrzyga rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2001 r., na podstawie którego skarżący z dniem [...] grudnia 2001 r. został przywrócony do służby w Policji i mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisku asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,01 kwoty bazowej, co wynosi 1320 złotych i z dodatkiem służbowym 47 złotych miesięcznie.
Jednocześnie, jak zauważył organ pierwszej instancji, tą samą decyzją przyznano świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 3 miesięcy oraz ustalono wysługę lat. Organ pierwszej instancji podniósł, że wspomniany rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w części dotyczącej przywrócenia do służby oraz określenia składników i wysokości uposażenia zasadniczego skarżącego nie został nigdy uchylony w toku instancji ani w postępowaniu sądowym. W konsekwencji, jak zauważył organ, składniki uposażenia określone w tej decyzji w dniu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, tj. w dniu [...] lutego 2002 r. pozostały takie same, co potwierdza informacja zamieszczona w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o wydanie decyzji "dotyczącej premii rocznej", Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że sprawa ta została rozstrzygnięta decyzją - rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., która oprócz rozstrzygnięcia dotyczącego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2002 r. zawiera również rozstrzygnięcie, na podstawie którego przyznano skarżącemu nagrodę roczną w pełnej wysokości za 2001 r. w wymiarze 6/12 i za rok 2002 w wymiarze 2/12 jednomiesięcznego uposażenia. Powyższa decyzja, jak wskazał organ, nie była przez skarżącego kwestionowana w postępowaniu odwoławczym.
Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o wydanie decyzji "dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów odprawy oraz wysokość tej odprawy należnej zwolnionemu policjantowi", Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że naliczenie i wypłata odprawy stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. Zdaniem organu, użycie przez ustawodawcę zwrotu "otrzymuje" wskazuje na powstanie uprawnień bezpośrednio z mocy ustawy, zatem nie wymaga wydania przez organ odrębnego aktu administracyjnego, zaś realizacja obowiązku wypłaty należności następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Organ pierwszej instancji zauważył przy tym, że inna uzasadniona przyczyna powodująca odmowę wszczęcia postępowania zachodzi również w przypadku, gdy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ w drodze decyzji administracyjnej i taka sytuacja ma miejsce w przypadku wniosku skarżącego o wydanie decyzji w sprawie odprawy.
Mając na względzie powyższe ustalenia, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż w niniejszej sprawie zaistniała uzasadniona podstawa do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, albowiem w tożsamych sprawach administracyjnych wydane zostały decyzje administracyjne, które są ostateczne, zaś w jednym przypadku dotyczącym naliczenia odprawy sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że trwałość rozstrzygnięć organów administracji oznacza taką stabilizację decyzji, czy też postanowienia, która jest niezbędna dla pewności obrotu prawnego, z uwagi na interes publiczny i interes stron. Zdaniem organu pierwszej instancji, trwałość rozstrzygnięć ostatecznych powoduje, że nie mogą być one zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko w trybie i w przypadkach wprost określonych w k.p.a.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że organ administracji publicznej, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, stoi na straży trwałości decyzji wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a. oraz pewności obrotu prawnego. Organ pierwszej instancji zauważył, że wydanie decyzji w sprawie, która została już w sposób ostateczny rozstrzygnięta, jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
W tej sytuacji, organ pierwszej instancji uznał, że prawidłowe skorzystanie z regulacji przewidzianej w przepisie art. 61a § 1 k.p.a. prowadzi do uniknięcia negatywnych konsekwencji łączących się z wystąpieniem negatywnego skutku w postaci wydania decyzji obarczonej wadą nieważności. Dopóki zatem, jak zauważył organ pierwszej instancji, w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości wspomnianej decyzji (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 557/22, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2093/13).
Niezależnie od powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] dodał, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Organ zauważył jednocześnie, że art. 106 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż powyższe przepisy dotyczą jedynie osób, które są funkcjonariuszami Policji. Tymczasem, jak zauważył Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. skarżący K.K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2002 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Tym samym, jak wskazał organ pierwszej instancji, od dnia [...] marca 2002 r. skarżący nie posiada statusu policjanta. W konsekwencji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że Z uwagi na okoliczność, iż skarżącego nie wiąże z organem stosunek służbowy, brak jest podstaw do wydawania decyzji przez organ administracji publicznej w zakresie uposażenia policjanta, bowiem decyzja merytoryczna w tej kwestii może dotyczyć tylko osoby aktualnie uprawnionej do uposażenia z tytułu pełnionej służby.
Odnosząc się z kolei do przywołanego przez stronę skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 335/19, Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że sąd we wspomnianym wyroku nie nakłada na organ żadnego obowiązku dotyczącego wydania decyzji wobec K.K., a jedynie wskazuje na fakt, że rozkaz personalny dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby w Policji rozstrzyga wyłącznie kwestię rozwiązania stosunku służbowego i nie kształtuje jakichkolwiek składników dotyczących stosunku służbowego, ponieważ wynikają one z odrębnych decyzji, w tym m.in. o mianowaniu na stanowisko, czy też ustalenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i jego procentowej wysokości, co wskazano powyżej w uzasadnieniu niniejszego postanowienia.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania żądanej przez stronę skarżącą decyzji.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji "w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby policjanta".
W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Organ odwoławczy wskazał, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11).
Komendant Główny Policji uznał, że powyższa sytuacja niewątpliwie ma miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy, albowiem wniosek skarżącego K.K. o wydanie decyzji "w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby" dotyczył kwestii uprzednio rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi lub - w jednej sytuacji - kwestii niepodlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o wydanie decyzji "dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów obliczenia wskaźnika uposażenia zasadniczego", Komendant Główny Policji zauważył, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ustalił skarżącemu K.K. procentowy wzrost uposażenia zasadniczego na dzień przywrócenia skarżącego do służby. Organ odwoławczy wskazał, że powyższego rozstrzygnięcia strona skarżąca nie kwestionowała, a zatem decyzja ta jest ostateczna.
Organ odwoławczy stwierdził, że jeśli chodzi o kwestię "wysokości i składników uposażenia zasadniczego zwolnionego policjanta" stwierdzić trzeba, iż sprawę rozstrzyga rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że na mocy tej decyzji skarżący został przywrócony do służby z dniem [...] grudnia 2001 r. i mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej na stanowisko asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,01 kwoty bazowej w wysokości 1320 złotych i z dodatkiem służbowym w kwocie 47 złotych miesięcznie.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w części dotyczącej przywrócenia do służby oraz określenia składników uposażenia skarżącego jest decyzją ostateczną, albowiem nie został nigdy wzruszony ani w postępowaniu administracyjnym ani też sądowym. Organ odwoławczy dodać jednocześnie, iż składniki uposażenia określone powyższą decyzją pozostały niezmienne do dnia zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, co potwierdza informacja zawarta w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r.
Odnosząc się z kolei do kwestii "premii rocznej", Komendant Główny Policji zauważył, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił skarżącego ze służby Policji z dniem [...] lutego 2002 r., a także przyznał nagrodę roczną za 2001 r. w wymiarze 6/12 i za 2002 r. w wymiarze 2/12 jednomiesięcznego uposażenia oraz ekwiwalent pieniężny za 13 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za rok 2001. Organ odwoławczy podniósł, że powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] stycznia 2002 r. i nie była przez skarżącego kwestionowana w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, że mimo podejmowanych przez stronę skarżącą kilkukrotnych prób wzruszenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., powyższe rozstrzygnięcie pozostaje ostateczne i prawomocne.
W tym miejscu organ odwoławczy zauważył, iż w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że jedną z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ administracji publicznej do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 493/13, czy też z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1395/12).
Komendant Główny Policji wskazał, że wszczęcie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, narusza zasadę trwałości decyzji wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. oraz zasadę pewności obrotu prawnego. W konsekwencji, decyzja wydana w takim postępowaniu byłaby obciążona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i sama podlegałaby stwierdzeniu nieważności.
Odnosząc się z kolei do wniosku strony skarżącej o wydanie decyzji "dotyczącej obliczenia wysługi lat dla celów odprawy oraz wysokość odprawy należnej zwolnionemu policjantowi", Komendant Główny Policji wskazał, iż art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżącego ze służby, stanowił podstawę do otrzymania przez policjanta zwalnianego ze służby odprawy. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że już sama treść przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z mocy prawa kreuje po stronie organu obowiązek wypłaty odprawy, której dokonanie jest czynnością materialno-techniczną, natomiast odmowa wypłaty wymaga wykazania odmienności danego stanu od przewidzianego w tym przepisie. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie, jak wynika z pisma Głównego Księgowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] marca 2002 r., skarżącemu K.K. wypłacono odprawę w kwocie 2.748,90 złotych brutto, czego skarżący nie kwestionuje, a zatem sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r.
Wnosząc w petitum skargi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego je postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., a także o zobowiązanie wyrokiem sądu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do wydania decyzji w przedmiocie skutku ekonomicznego wynikającego dla policjanta z faktu jego zwolnienia ze służby.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że odnosząc się do ustaleń skutku ekonomicznego organy Policji obu instancji wskazały na decyzje, które dotyczą przywrócenia policjanta do służby i nie są decyzjami, które określają uprawnienia skarżącego na dzień jego zwolnienia ze służby.
Skarżący zauważył, że oczywistym jest, iż określenie uprawnień policjanta przywróconego do służby i na dzień przywrócenia do służby nie jest w żadnym stopniu tożsame przedmiotowo ze zwolnieniem ze służby i określeniem jego uprawnień na ten dzień, tj. na dzień zwolnienia. Poza tym, jak wskazał skarżący, uprawnienia związane z przywróceniem do służby i na ten dzień stanowią zupełnie inne składniki. Skarżący podniósł, że przywróconemu policjantowi do służby np. nie określa się odprawy należnej zwolnionemu ze służby policjantowi. Natomiast zwolnionemu policjantowi np. nie oblicza się świadczenia z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Mimo tego, zdaniem skarżącego, w pierwszej kolejności dla obliczenia uprawnień niezbędne jest właściwe określenie podstawy do ich wyliczenia, czyli prawidłowe określenie wysokości i składników uposażenia. Skarżący stwierdził, że w odniesieniu do jego osoby prawidłowej wysokości i składników jego uposażenia nie określono ani na dzień przywrócenia do służby, ani też na dzień jego zwolnienia.
Mając powyższe na względzie, skarżący zarzucił, że wydanie w tej sytuacji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji w sprawie skutków ekonomicznego wynikających ze zwolnienia go, jako policjanta ze służby w Policji jest całkowicie bezpodstawna.
Jednocześnie, skarżący uznał, że niedorzeczne jest stwierdzenie organów, iż skarżący nie jest podmiotem/stroną, wobec której można wydać wnioskowaną decyzję, bo po zwolnieniu ze służby nie jest już policjantem.
Skarżący wskazał, że wysługa lat od dnia przywrócenia do służby, tj. od dnia [...] grudnia 2001 r. do zwolnienia w dniu [...] lutego 2002 r. jest zupełnie inna, albowiem policjant mógł też przedłożyć dodatkowe dokumenty z tym związane dotyczące uprawnień wynikających z wysługi. Ponadto skarżący zauważył, że nie określono żadnym aktem, również tymi wskazywanymi przez organy obu instancji decyzjami, ustalenia należnego skarżącemu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy przysługujący zwalnianemu policjantowi, za rok, w którym nastąpiło jego zwolnienie ze służby, tj. za rok 2002. Skarżący podniósł, że uprawnienie takie, jedynie w formie informacyjnej, zamieszczono w rozkazie personalnym o zwolnieniu tylko za rok 2001.
W tej sytuacji, skarżący uznał, że brak określenia wszystkich uprawnień w związku ze zwolnieniem ze służby, pozbawiło skarżącego drogi odwoławczej co do ustalenia w ogóle jego uprawnień, a tym samym odmówiono stronie skarżącej również prawa do sądu.
Zdaniem skarżącego, bez wątpienia określenie wysokości i składników jego uposażenia, nawet tych związanych z przywróceniem do służby, zostało określone nieprawidłowo.
Przykładowo, skarżący zauważył, że na potrzeby wystawienia świadectwa służby uzupełnionego o składniki i wysokość uposażenia na dzień zwolnienia ze służby, Komendant Wojewódzki Policji w [...] poświadczył, że uprawnienie do wzrostu uposażenia skarżącego z tytułu wysługi lat stanowi 9%, gdy tymczasem - jak stwierdził skarżący - wszystkie dowody w sprawie znajdujące się w aktach osobowych skarżącego, tj. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r., ale nawet karty uposażenia, na podstawie których rzekomo wystawiono omawiane zaświadczenie, określają te uprawnienia na 10% i to na dzień przywrócenia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 2001 r., a nie jego zwolnienia, tj. na dzień [...] lutego 2002 r.
Podobnie, jeśli chodzi o uprawnienie do dodatku za stopień [...], skarżący wskazał, że określono je na kwotę 360 złotych, czyli jak dla policjanta niepodlegającego ubezpieczeniu społecznemu wg. ówczesnych przepisów, gdy tymczasem, jak wynika jednak z dokumentu ZUS ZUA skarżący zarówno na chwilę przywrócenia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 2001 r., jak i w dacie zwolnienia ze służby, tj. na dzień [...] lutego 2002 r. podlegał takim ubezpieczeniom, a zatem dodatek ten winien wynosić 430 złotych.
W tym miejscu, skarżący zaznaczył, że to dopiero właściwe określenie składników i wysokości uposażenia w ogóle może stanowić grunt i podstawę do dalszego obliczenia innych należności takich, jak wysokość kwoty odprawy, wysokość kwoty premii rocznych oraz określenie kwotowo ekwiwalentu za niewykorzystany urlop dla zwolnionego policjanta.
Jednocześnie, skarżący zauważył, że w tym samym stopniu ma to wpływ na odszkodowanie w administracji po przywróceniu do służby oraz wysokość wypłaconego uposażenia od dnia [...] grudnia 2001 r. do [...] grudnia 2002 r.
W związku z powyższym, skarżący zarzucił, że nie jest prawdziwe twierdzenie organów Policji obu instancji, że skoro wymiar tych należności określony jest w ustawach, czy też rozporządzeniu określającym jego wysokości, to jest to wystarczające dla ustalenia rzeczywistych wysokości kwotowych tych uprawnień, związanych ze zwolnieniem ze służby bez właściwego ustalenia składników i wysokości uposażenia policjanta na dzień jego zwolnienia ze służby.
W konsekwencji, skarżący uznał, że wszystkich tych praw - poprzez brak wydania wnioskowanej decyzji dotyczącej skutku ekonomicznego wynikłego dla skarżącego z jego zwolnienia ze służby w Policji - odmówiono skarżącemu, pozbawiając go jednocześnie prawa do kontroli sądowej tych rozstrzygnięć.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K.K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji "w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby policjanta" - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał przede wszystkim, że organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie dopuściły się - mogącego mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 61a § 1 k.p.a.
Sąd uznał bowiem, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozpoznając w dniu [...] stycznia 2020 r. wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2020r., w petitum którego strona zwróciła się o wydanie przez ten organ "decyzji (...) w sprawie skutków ekonomicznych wynikających ze zwolnienia ze służby policjanta, wcześniej do tej służby przywróconego", prawidłowo uznał, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., z uwagi na fakt, iż w tożsamych sprawach administracyjnych wydane zostały decyzje administracyjne, które są ostateczne, zaś w jednym przypadku - dotyczącym naliczenia odprawy - sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
W konsekwencji, uznać należy, że utrzymując w mocy sporne postanowienie organu pierwszej instancji, które wydane zostało na postawie prawidłowo zastosowanego art. 61a § 1 k.p.a., Komendant Główny Policji rozstrzygnął w sposób w sposób zgodny z przepisami art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a.
Tym samym, Sąd stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Przechodząc do rozważań prawnych, należy wskazać, iż zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.
Sporne postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. zapadło na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, ustawodawca wprowadził w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Celem wprowadzenia tej nowelizacji było odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. W intencji ustawodawcy rozwiązanie takie w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżnia etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1575/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przy czym, w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że regulację art. 61a § 1 k.p.a., tj. odmowę wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" stosuje się do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np.:
- a) gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie;
- b) w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1163/12, dostępny na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl);
- c) przedawnienie materialnoprawne, tj. upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 298);
- d) sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta; gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sytuacji, której legalność kontrolował sąd administracyjny, ale skargę oddalił (tak m.in. /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 826/15, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga fakt, że instytucja przewidziana w art. 61a k.p.a. nie dotyczy postępowań uruchamianych z urzędu, ponieważ w tym przypadku nie można mówić o odmowie wszczęcia postępowania (por. m. in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014).
Wskazać ponadto należy, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12, LEX nr 1216728).
Przechodząc do oceny argumentacji przywołanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w uzasadnieniu spornego postanowienia z dnia [...] stycznia 2020 r., a następnie przez Komendanta Głównego Policji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2020 r., należy zauważyć, że wydając przedmiotowe postanowienia organy Policji obu instancji wykazały przede wszystkim bezspornie, iż obrocie prawnym pozostają ostateczne decyzje administracyjne mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r.
Organ Policji słusznie wskazały bowiem, że w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. o zwolnieniu skarżącego K.K. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2002 r., w trybie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji oraz przyznaniu skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2001 r. w wymiarze 6/12 oraz za 2002 r. w wymiarze 2/12 jednomiesięcznego uposażenia.
Ponadto, organy obu instancji słusznie wskazały, że rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ustalono skarżącemu na dzień przywrócenia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 2001 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego w tytułu wysługi lat w wysokości 10%.
Jednocześnie, mając na względzie treść wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r., organy Policji obu instancji zasadnie powołały się na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., którym to skarżący - przywrócony do służby w Policji - został z dniem [...] grudnia 2001 r. mianowany na stanowisko służbowe asystenta Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,01 kwoty bazowej oraz z dodatkiem służbowym w wysokości 47 złotych.
Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż organy zauważyły jednocześnie, iż poza sporem pozostaje to, iż w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji skarżącemu została wypłacona odprawa w kwocie 2.748,90 złotych.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że należy podzielić stanowisko organów Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie skarżący we wspomnianym wniosku z dnia 12 listopada 2019 r. domagał się de facto wydania decyzji określonej treści w sytuacji, gdy tymczasem w obrocie prawnym funkcjonowały już ostateczne decyzje administracyjne wydane w przedmiocie regulującym poszczególne kwestie objęte zakresem powyższego wniosku skarżącego. Ponadto, jeśli chodzi o wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie dotyczącym naliczenia odprawy, organy obu instancji słusznie podkreśliły, że sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.
W tej sytuacji, skoro w świetle art. 61a § 1 k.p.a., przez "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, w tym m.in. sytuacje, gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, to uznać należy - zdaniem Sądu - że organy Policji obu instancji na gruncie przedmiotowej sprawy zasadnie przyjęły, iż brak jest możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego, bowiem nie można ponownie rozstrzygnąć danych kwestii objętych żądaniem skarżącego w sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonują ostateczne decyzje administracyjne rozstrzygające już te kwestie.
Zdaniem Sądu, wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji dotyczących skarżącego w przedmiocie ustalenia procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a także mianowania i ustalenia składników uposażenia na stanowisku służbowym [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz prawa do nagrody rocznej za 2001 r. i 2002 r., organy Policji obu instancji słusznie przyjęły, że brak było podstaw do ponownego wydawania decyzji administracyjnej w tym samym przedmiocie.
W przypadku natomiast żądania wydania decyzji w przedmiocie "obliczenia wysługi lat dla celów odprawy oraz wysokości tej odprawy należnej zwolnionemu policjantowi" wskazać należy, iż również w danym zakresie organy słusznie przyjęły, że brak jest podstawy prawnej umożliwiającej pozytywną realizacje wniosku strony skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat nastąpiło na mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r., zaś wypłata odprawy - na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - nastąpiła poprzez czynność materialno-techniczną.
W konsekwencji, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie naruszyły nie tylko przepisu art. 61a § 1 k.p.a., ale również regulacji prawnych wyrażonych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zarówno w toku postępowania, jak również w treści uzasadnień obu wspomnianych postanowień wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, w sposób przekonywujący uzasadniając brak możliwości wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.