Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 664/11, po rozpoznaniu skargi K. D. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej przy Szkole [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie przyznania ww. stypendium socjalnego, mieszkaniowego i na wyżywienie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził m.in., że organ musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i 80 Kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. W rozpoznawanej sprawie ani Odwoławcza Komisja Stypendialna, ani Komisja Stypendialna nie uzasadniły swoich decyzji, czym uchybiły przepisom postępowania i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Komisja Stypendialna, na podstawie art. 175 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) w zw. z Regulaminem ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej oraz przyznawania miejsc w domach studenta, stanowiącym załącznik do zarządzenia Rektora Szkoły [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r., w dniu [...] stycznia 2012 r. wydała decyzję, którą odmówiła ww. przyznania stypendium socjalnego, stypendium na wyżywienie oraz stypendium mieszkaniowego na rok akademicki 2010/11.
W uzasadnieniu decyzji podano m.in., że "na podstawie dotychczas uzyskanych dokumentów i posiadanej wiedzy (...), student nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej (...)". Zgodnie z art. 179 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w brzmieniu obowiązującym w roku akademickim 2010/11, stypendium socjalne, stypendium na wyżywienie, stypendium mieszkaniowe ma prawo otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. Natomiast z ust. 3 przytoczonego przepisu wynika, że dochód na członka rodziny uprawniający do przyznania stypendium socjalnego nie mógł przekroczyć kwoty 602,00 zł netto. Z dokumentacji sprawy wynika, iż dochód na członka rodziny wynosi 160,33 zł. Jednak po dokładnym zbadaniu sprawy (...) wynika, że student nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.
Odwoławcza Komisja Stypendialna, na podstawie art. 155 ust. 3 i 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z § 15 – 20 z Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej oraz przyznawania miejsc w domach studenta, stanowiącym załącznik do zarządzenia Rektora Szkoły [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r., w dniu [...] marca 2012 r. wydała decyzję, którą podtrzymała decyzję Komisji Stypendialnej i odmówiła K. D. stypendium socjalnego na rok akademicki 2010/11.
W uzasadnieniu decyzji Odwoławcza Komisja Stypendialna podała m.in., że wraz ze zmianą stanu prawnego wynikającego z nowelizacji ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), która weszła w życie 1 października 2011 r. ww. utracił prawo do ubiegania się o stypendium na wyżywienie i stypendium mieszkaniowe. Od czasu wydania poprzedniej decyzji tj. od dnia [...] stycznia 2011 r. nie zmienił się w żaden sposób stan wiedzy Odwoławczej Komisji Stypendialnej o faktycznej sytuacji materialnej K. D. Gdyby nawet ww. znajdował się w trudnej sytuacji materialnej, stypendium mu nie przysługuje, ze względu na brak statusu studenta, którym przestał być w dniu [...] grudnia 2011 r., po obronie pracy magisterskiej.
K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] marca 2012 r.
Skarżący w skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 179 ust. 1 w zw. z art. 179 ust. 2 i art. 179 ust. 4 oraz art. 182 ust. 1 i 3 ustawy o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 października 2010 r., tzn. w roku akademickim 2010/2011, poprzez nieuzasadnione zastosowanie przepisów w brzmieniu aktualnym.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w dniu jej wydania.
Na wstępie należy podać, że rozstrzygnięcie będące treścią decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób niebudzący wątpliwości jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94).
Jeśli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, co w zasadzie jest regułą, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, jakie względy faktyczne i prawne zostały wzięte pod uwagę.
Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów.
Rozstrzygnięcie sprawy powinno być logicznym wnioskiem, wyprowadzonym z ustalonych faktów i ich prawnej oceny według obowiązujących przepisów.
Uzasadnienia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji nie odpowiadają warunkom określonym w powyżej przytoczonym przepisie. Przede wszystkim pozbawione są one uzasadnienia prawnego.
Z uzasadnień decyzji nie wynika bowiem, dlaczego i na jakiej podstawie prawnej, w oparciu o jakie przepisy, organy odmówiły skarżącemu wnioskowanego świadczenia pieniężnego.
Decyzja o odmowie przyznania przedmiotowego świadczenia, nakładała na organ obowiązek precyzyjnego wskazania przepisów prawa na podstawie, których organ uznał, że świadczenie skarżącemu się nie należy.
Obowiązek ten nie został przez organy spełniony.
Rozpoznając ponownie sprawę, organy zobowiązane są do ustalenia, na podstawie których przepisów prawa materialnego, w związku z ich zmianą będą procedować. Natomiast organ odwoławczy zobowiązany jest wydać ewentualną decyzję mieszczącą się w katalogu art. 138 Kpa, czy też na podstawie innego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.