Uzasadnienie
T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jeśli zaskarżonej decyzji zostanie nadany rygor natychmiastowej wykonalności zostanie wobec niego wszczęte postępowanie o nielegalne posiadanie broni i amunicji. Skarżący podkreślił, że dla niego jako etycznego myśliwego jest to wyjątkowo trudne, gdyż utraci on szacunek i nieposzlakowaną opinię w środowisku kolegów [...], na które przez wiele lat uczciwie zapracował. Ponadto wobec obowiązku zbycia broni myśliwskiej utraci przedmiot, do którego jest przywiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone konsekwencje prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. By możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. Ponadto, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi grozić skarżącemu.
W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie musi bowiem zbywać broni, lub pozbawiać jej cech użytkowych, gdyż ma możliwość oddania jej do depozytu właściwego organu Policji. Nadto koszty deponowania broni przez pierwszy rok ponosi Policja (art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze. zm.).
Wobec niewykazania przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.