Uzasadnienie
J. i R. G. we wniosku z dnia 22 maja 2014 r., uzupełnionym dokumentami źródłowymi, zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Z treści wniosku oraz z treści powyższych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, a na miesięczny dochód w tym gospodarstwie składa się kwota świadczenia rehabilitacyjnego skarżącej (średnio 1.109 zł miesięcznie brutto/900 zł netto) oraz świadczenie emerytalne skarżącego (2.893,63 zł brutto/2.500 zł netto). Powyższe okoliczności skarżący potwierdzili składając do akt aktualne zaświadczenia i odpisy zeznań podatkowych za dwa ostatnie lata.
Skarżąca jest osobą zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności i podlega specjalistycznej opiece medycznej. Skarżący jest osobą w podeszłym wieku. Skarżący zwrócili uwagę na wysokie koszty leczenia, w tym koszty dojazdów do szpitala.
Jednocześnie z pozostałych dokumentów źródłowych wynika, że średnie miesięczne wydatki skarżący, nie wliczając kosztów zakupu żywności, odzieży, środków i leków, kształtują się na poziomie co najmniej 2.000 zł (m.in. opłaty za mieszkanie, spłata kredytu, usługi telekomunikacyjne, gaz, energia elektryczna).
W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wykazali, że znaczącą kwotę osiąganego dochodu przeznaczają na podstawowych kosztów utrzymania mieszkania i media, a pozostała kwota służy zabezpieczeniu ich podstawowych, bieżących potrzeb.
W konsekwencji, w sytuacji gdy sam tylko wpis od wniesionej skargi wynosi 300 zł, oczywistym jest, że realne możliwości płatnicze skarżących nie pozwalają im na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku ich koniecznego utrzymania.
W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.