Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w P., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2016 r. P. K. - funkcjonariusza Służby Więziennej od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r. nr [...], orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wyjaśniła, że badany funkcjonariusz Służby Więziennej korzystał ze zwolnień lekarskich w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. z powodu [...]. Został on skierowany na badanie przez Komendanta Aresztu Śledczego w P. w celu ustalenia, czy choroba będąca powodem zwolnienia pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Rejonowa Komisja Lekarskiej MSW w P. orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nie uznała związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P. orzekł o braku związku zwolnienia lekarskiego w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r.
Organ pouczył stronę, że "od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych służby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P. Od orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (prawo do świadczeń, ich zakres i wysokość z tego tytułu ustalają inne organy, od rozstrzygnięć których przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego).".
Pismem z dnia 10 lutego 2017 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na orzeczenie Centralna Komisja Lekarska z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżący podniósł, że pouczenie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu jest niedostateczne, ponieważ nie wyjaśnia w jakim zakresie i do jakiego organu ma złożyć środek odwoławczy strona, która chce orzeczenie zaskarżyć.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Centralna Komisja Lekarska zaskarżonym orzeczeniem utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r., w którym Komisja nie uznała schorzenia skarżącego, z powodu którego korzystał on ze zwolnień lekarskich w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. za pozostające ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zdaniem organu skarżący powinien złożyć odwołanie od decyzji właściwego organu rentowego, do właściwego sądu powszechnego, o czym informuje pouczenie w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P. Postanowieniem z dnia 06 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 265/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. przekazał sprawę ze skargi ww. według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822).
Wyjaśnić należy, że komisje lekarskie, działające m.in. w sprawach funkcjonariuszy Służby Więziennej, są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów m.in. emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów.
Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, będące przedmiotem niniejszego postępowania, wydane zostało w związku z koniecznością ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Służby Więziennej doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Z powyższego wynika, że orzeczenie to należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie mieści się także w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - i jako taka - nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. To, iż sprawa należy do właściwości rzeczowej sądu powszechnego powoduje, że nie ma ona charakteru sprawy administracyjnej, a zatem zachodzi niedopuszczalność drogi sądowej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2