Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 750/19

Uzasadnienie

K. P. pismem z dnia [...] marca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r., stanowiące odpowiedź na ponaglenie, wniesione do organu w trybie art. 37 § 1 K.p.a., w sprawie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w Urzędzie Celno-Skarbowym.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego staż w Służbie Celnej wynosi 19 lat. Od dnia [...] marca 2017 r. w Służbie Celno-Skarbowej posiadał stopień [...] Służby Celnej i pracował na stanowisku starszego specjalisty w Oddziale Celnym w [...]. Nie otrzymał propozycji służby i od [...] września 2017 r. przestał być funkcjonariuszem. Wyjaśnił, że pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. złożył wniosek do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby. Po otrzymaniu odpowiedzi negatywnej z dnia [...] stycznia 2019 r., pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie, w trybie art. 37 K.p.a., w celu zobowiązania Dyrektora IAS w [...] do zaprzestania bezczynności i wydania stosownej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. otrzymał odpowiedź negatywną.

Skarżący, uznając, że w sprawie zostały wydane przez organy administracji postanowienia, zarzucił naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 60, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...].

W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że pismo z dnia [...] lutego 2019 r. jest pismem informacyjnym i nie należy do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – dalej jako: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę.

W ocenie Sądu, w tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga K. P. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], które nie jest postanowieniem organu wydanym w trybie art. 37 K.p.a., lecz pismem informacyjnym - odpowiedzią organu na pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r., nazwane ponagleniem i wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a., którym zarzucono Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...] bezczynność w zakresie wydania decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby. W piśmie tym organ wskazał, że w sprawie braku pisemnej propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy K.p.a., w tym dotyczące terminów załatwienia sprawy, dlatego brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii art. 37 K.p.a., stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia ponaglenia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informacyjne. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę. Oznacza to, że skarga na pismo nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a wniesiona w niniejszej sprawie skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Należy również wskazać, że także na postanowienie organu wydane w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ma ono bowiem charakter wpadkowy (incydentalny) - nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia ponaglenia, nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, na które przysługuje skarga do sądu (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.